św. Jan Paweł II

Nic tak nie jest potrzebne człowiekowi jak Miłosierdzie Boże - owa miłość łaskawa, współczująca,

wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga.

św. Siostra Faustyna Kowalska

Niech wszechmoc miłosierdzia Twego, o Panie, rozsławiona będzie po świecie całym,

niechaj cześć Jego nigdy nie ustanie, głoś, duszo moja, miłosierdzie Boże z zapałem.

bł. ks. Michał Sopoćko

Decydującym czynnikiem w otrzymaniu miłosierdzia Bożego jest ufność.

Ufność Bogu ma być mocna i wytrwała, bez zwątpień i słabości.

św. Matka Teresa z Kalkuty

Największym złem jest brak miłości i miłosierdzia, okrutna obojętność wobec bliźniego,

który wyrzucony został przez margines życia w skutek wyzysku, nędzy, choroby.

Papież Franciszek

Miłosierdzie to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę.

Miłosierdzie to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie.

Dnia 06.04.2010r. zmarł w Domu Zakonnym w Oliwie w 36 roku kapłaństwa O. Benedykt Stefan Zima, kapłan i współbrat Cystersów .
---------------------
O. Benedykt urodził się 21.01.1940 w Straszęncinie w diecezji Tarnowskiej.
Po ukończeniu Szkoły Podstawowej a następnie Liceum Ogólnokształcącego, po odbyciu służby wojskowej wstąpił do klasztoru w Opactwie Szczyrzyckim. 
W roku 1974, po ukończeniu Studiów Filozoficzno Teologicznych otrzymał Święcenia Kapłańskie.

Przez cały czas zaangażowany był w duszpasterstwie parafialnym, pełnił funkcję wikariusza i katechety w Szczyrzycu, Henrykowie, Jodłowniku i Oliwie.
Byk gorliwym katechetą do chwili uzyskania wieku emerytalnego. Odznaczał się umiłowaniem Matki Bożej , modlitwy różańcowej, byk gorliwym kaznodzieją i rekolekcjonistą. Był pisarzem i poetą , pozostawił kilkanaście tomików poezji, rozważań różańcowych, drogi krzyżowej itp.

Zmarł w godzinie Miłosierdzia Bożego zaopatrzony sakramentami świętymi. Niech Maryja patronka naszego Zakonu wprowadzi Go do Domu naszego Ojca. 

Syn organisty, Bronisław Kabat, urodził się 25 października 1939 r. w Łąsku Wielkim, powiat Bydgoszcz, z rodziców Władysława i Marty z domu Płotka. Z rodzeństwa ksiądz Kabat miał tylko młodszego brata. Kuzyn jego był także księdzem, a jest nim obecny biskup Bogdan Wojtuś z Gniezna.

Do szkoły podstawowej uczęszczał najpierw w miejscu zamieszkania w Łąsku Wielkim. Po przeprowadzeniu się do Łąska Małego, szkołę podstawową w Wierzchucinie Królewskim w 1953 roku. Średnie wykształcenie zdobył najpierw w Liceum Ogólnokształcącym w Sępólnie Krajeńskim, a następnie po roku przeniósł się do Liceum Ogólnokształcącego w Koronowie i otrzymał świadectwo dojrzałości w 1959 roku. Od lat chłopięcych był ministrantem i marzył o tym, aby zostać księdzem. 

Studia seminaryjne odbywał w Biskupim Seminarium Duchowym w Gdańsku w latach 1959–65. Wyświęcony na kapłana w Bazylice Mariackiej w Gdańsku przez biskupa Edmunda Nowickiego 13 czerwca 1965 roku, pracował w następujących placówkach duszpasterskich:
– 1.08.1965 – wikariusz w parafii Bożego Ciała w Pręgowie
– 1.07.1967 – wikariusz w parafii św. Franciszka z Asyżu w Gdańsku Emaus
– 1.07.1970 – wikariusz w parafii NMP Królowej Różańca św. w Gdańsku-Przymorzu
– 30.06.1974 – wikariusz w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Gdańsku
– 1.08.1976 – administrator w parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Kiezmarku
– 1.03.1979 – proboszcz w parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Kiezmarku
– 15.08.1982 – proboszcz w parafii Wniebowzięcia NMP w Kończewicach
– 20.07.1987 – proboszcz w parafii Bł. Doroty z Mątów w Gdańsku Jasieniu

Za gorliwą pracę i zaangażowanie w budowę kościoła parafialnego w Jasieniu, Arcybiskup Tadeusz Gocłowski, 22 czerwca 2001 r. zamianował ks. proboszcza Bronisława Kabata Kanonikiem Honorowym Kapituły Kolegiackiej przy Kolegiacie Serca Jezusowego w Gdańsku Wrzeszczu.
Śp. Ks. Bronisław Kabat był usposobienia łagodnego i spokojnego, bardzo koleżeński, choć trochę tajemniczy. Nie lubił się zwierzać innym.

Dnia 12 lipca 2010 r. w godzinach wieczornych, w 74 roku życia, w 46 roku kapłaństwa, opatrzony Sakramentami Świętymi zmarł w Gdańsku na plebanii parafii św. Brygidy śp. Ksiądz Prałat Henryk Jankowski, wieloletni proboszcz parafii św. Brygidy w Gdańsku, Kapelan „Solidarności”.

Ksiądz Prałat Henryk Jankowski urodził się 18 grudnia 1936 r. jako syn kupca Antoniego i Jadwigi zd. Jerzykiewicz. Miał 7 sióstr (4 zmarły w wieku niemowlęcym). Jego ojciec – Antoni Jankowski – trafił w 1939 r. do obozu Stutthof, a kilka lat później w 1943 r. zginął w czasie działań wojennych. Henryk po ukończeniu nauki w szkole podstawowej w Starogardzie Gdańskim zaczął w tym mieście naukę w Państwowym Liceum im. Staszica, skąd z powodu trudnej sytuacji materialnej rodziny po roku przeniósł się do Państwowego Liceum dla Pracujących. W czasie nauki pracował jako urzędnik państwowy m.in. w Wydziale Finansowym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Starogardzie. 

W 1958 r. po zdaniu egzaminu maturalnego zdecydował się na zrealizowanie swojego pragnienia i wstąpił do Biskupiego Seminarium Duchownego w Gdańsku-Oliwie. 

Ksiądz Proboszcz parafii św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim, rodzinnej parafii Henryka, pisał w opinii o nim z tego czasu, że „zachowuje wielką staranność w stałym, wytrwałym pielęgnowaniu i pogłębianiu osobistej pobożności i wewnętrznej dojrzałości”. Po sześciu latach nauki i formacji seminaryjnej 21 czerwca 1964 r. przyjął z rąk Biskupa Edmunda Nowickiego święcenia kapłańskie i został skierowany do posługi duszpasterskiej w parafii pw. Świętego Ducha w Gdańsku (Bazylika Mariacka). Od 1 lipca 1967 r. pełnił obowiązki wikariusza w parafii pw. Matki Bożej Bolesnej w Gdańsku i pomagał duszpastersko w gdańskim kościele pw. św. Barbary, gdzie następnie – od 1 kwietnia 1968 r. – był wikariuszem. Dwa lata później rozpoczął swoją posługę w parafii pw. św. Brygidy – najpierw jako kapłan z dużym zaangażowaniem organizujący duszpasterstwo w ruinach kościoła, potem administrator (od 1 sierpnia 1971 r.), w końcu jako proboszcz tej parafii (od 1 czerwca 1976 r.).

W sierpniu 1980 r. ks. Henryk odprawił Mszę św. dla strajkujących robotników w Stoczni Gdańskiej. Od tego czasu postrzegany był jako kapelan „Solidarności”, której odważnie służył do końca swoich dni. 

W latach 80. był patronem i gospodarzem wielu spotkań opozycjonistów, troszczącym się o rodziny osób represjonowanych podczas stanu wojennego. Ksiądz Arcybiskup Tadeusz Gocłowski powiedział o tej działalności: „Mimo istnienia wielu instytucji pomagających tym ludziom, dominowała jednak instytucja ks. Henryka”.

Ksiądz Henryk Jankowski w dowód zasług za wytężoną pracę kapłańską i zaangażowanie został ustanowiony kanonikiem honorowym Kapituły Archikatedralnej (17.09.1978 r.) oraz kapelanem Jego Świątobliwości (3.02.1990 r.), a także otrzymał godność kanonika honorowego kapituły pelplińskiej (1.01.2003 r.)

Ostatnie lata życia Ks. Prałata Henryka Jankowskiego były naznaczone ciężką chorobą. W 2004 r. przestał pełnić posługę proboszcza parafii św. Brygidy. 31 sierpnia 2009 r. podczas uroczystej Mszy św. z okazji 29 rocznicy podpisania porozumień sierpniowych ogłosił swoją decyzję o przejściu na kapłańską emeryturę.

Śp. Ks. Prałat Henryk Jankowski pozostanie w pamięci wielu wiernych, nie tylko w archidiecezji gdańskiej, jako gorliwy kapłan, który dźwignął z ruin kościół św. Brygidy, człowiek wrażliwy na bliźniego, w szczególności na ludzi pracy i osoby potrzebujące pomocy; otwarty, ufny i wielkoduszny, pielęgnujący aktywnie, odważnie i konsekwentnie ideę wolności i solidarności.

W osobie śp. Księdza Prałata Henryka Jankowskiego żegnamy wytrwałego i nietuzinkowego duszpasterza, orędownika ludzi pracy, legendarnego Kapelana „Solidarności”.

W poniedziałek, 23 sierpnia 2010 r., w godzinach popołudniowych w Hospicjum im. Św. Józefa w Sopocie w wieku 84 lat, w tym 57 kapłaństwa, zmarł zaopatrzony Świętymi Sakramentami ksiądz Zbigniew Kirsz.

Urodził się 24 października 1925 roku w Złoczowie (woj. tarnopolskie), syn Jana i Wiktorii z d. Burzańska. Ojciec pracował na kolei, co skutkowało częstą zmianą miejsca zamieszkania rodziny. W czasie wojny Zbigniew pracował fizycznie jako traktorzysta. Po wojnie, w 1946 r. zamieszkał z rodzicami w Gliwicach, gdzie ukończył, przerwaną na czas wojny naukę w szkole średniej (Państwowe Gimnazjum i Liceum Humanistyczne dla Dorosłych). Następnie rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Kalwarii Zebrzydowskiej, kontynuował je i ukończył w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie w 1953 r. Święcenia kapłańskie przyjął w 1953 r. w Lublinie. Pracował jako wikariusz w 2 parafiach diecezji lubelskiej (MB Częstochowskiej w Siedliszczu, Św. Agnieszki w Lublinie).

1 września 1957 r., na własną prośbę, został ustanowiony administratorem parafii pw. MB Różańcowej w Grabowie, dekanat Ełk, diecezja warmińska (obecnie diecezja ełcka).

W związku z zamiarem przeniesienia księdza Zbigniewa i ustanowienia go administratorem parafii w Świątkach, pow. Lidzbark Warmiński, Wydział ds. Wyznań w Olsztynie pismem z dnia 13.04.1959 r. wniósł zastrzeżenie i odmówił ( z tekstu uzasadnienia: „Ks. Zbigniew Kirsz w okresie swojej pracy na terenie województw lubelskiego i białostockiego, wykazał niewłaściwą postawę wobec PRL (…) W kazaniach poruszał problemy polityczne (…) Twierdził, że życie religijne i sytuacja Kościoła w Polsce jest zagrożona”). Podobne zastrzeżenia spowodowały odmowę władz na objęcie przez ks. Kirsza parafii Klon, pow. Szczytno (decyzja z dnia 12.06.1961 r.). Ze względu na zły stan zdrowia, ks. Kirsz poprosił o zwolnienie z obowiązków administratora parafii Grabowo. Podanie rozpatrzono pozytywnie i 24.08.1961 r. otrzymał zwolnienie. W związku z brakiem możliwości dalszej pracy w Archidiecezji Warmińskiej ks. Kirsz zwrócił się z prośbą o przyjęcie do pracy w Archidiecezji Wrocławskiej. Z dniem 23.11.1961 r. został przyjęty do pracy duszpasterskiej na terenie Archidiecezji Wrocławskiej i mianowany administratorem parafii Niwa, pow. Kłodzko (obecnie diecezja świdnicka).

Z dniem 23.09.1963 r. ks. Kirsz został przeniesiony i mianowany administratorem parafii w Karpaczu, pow. Jelenia Góra. 28 lutego 1973 r. Kuria Metropolitalna Wrocławska zatwierdziła wybór Księdza na stanowisko wicedziekana dekanatu Jelenia Góra – Wschód. 12 grudnia 1977 r. na prośbę Księdza, został on odwołany z parafii w Karpaczu i mianowany wikariuszem-substytutem, a następnie proboszczem parafii NSPJ we Wrocławiu Pawłowicach. W parafii tej podobnie jak w poprzednich pozostawił po sobie bardzo dobrą opinię. Był promotorem wielu dzieł. Jego zasługą była m. in. rozbudowa kościoła.
Z dniem 29.02.1988 r. na własną prośbę został odwołany z parafii i otrzymał roczny urlop zdrowotny. 18.03.1989 r. Kuria Metropolitalna przychyliła się do kolejnej prośby ks. Kirsza i przeniosła go w stan spoczynku ze względu na zły stan zdrowia. Ks. senior Zbigniew Kirsz przeprowadził się w tym samym roku do mieszkania swojej siostry Heleny, zlokalizowanego w jednej z kamienic Sopotu, położonej przy ul. Jana z Kolna, należącej do parafii pw. Św. Michała Archanioła. Ks. Zbigniew, mimo emerytury od początku swojego pobytu na Wybrzeżu aktywnie włączał się w pracę duszpasterską miejscowej wspólnoty, zyskując wdzięczność i sympatię współbraci oraz parafian.

Pismem z dnia 05.05.2003 r. ks. Henryk kard. Gulbinowicz złożył ks. Zbigniewowi serdeczne podziękowanie za jego długoletnią dobrą pracę na terenie Archidiecezji Wrocławskiej i gratulacje z racji 50-tej rocznicy jego święceń kapłańskich.

Na początku 2010 r. stan zdrowia ks. Zbigniewa gwałtownie się pogorszył. 19.06.2010 r. odprawił w koncelebrze ostatnią Mszę św. w dolnym kościele pw. MB Nieustającej Pomocy. Pod koniec czerwca br. został przewieziony do sopockiego Hospicjum im. Św. Józefa, otoczony serdeczną opieką parafii i personelu.

Zmarły Ksiądz Zbigniew był dobrym i cichym kapłanem, miłosiernym spowiednikiem, spokojnego usposobienia, chętnie dzielącym się doświadczeniami swojego kapłańskiego życia. Cierpiąc z powodu starości i związanych z nią chorób nie skarżył się. Pogodzony zasnął w Panu.

W dniu 1 listopada 2010 r. o godz. 1.30 w nocy w Szpitalu Marynarki Wojennej w Gdańsku Oliwie, zmarł w wieku 68 lat i 44 kapłaństwa, Ksiądz Kanonik Władysław Żakowski, emerytowany proboszcz parafii pw. Św. Michała Archanioła w Starzynie. 
Urodził się 26 marca 1942 r. w Bydgoszczy z ojca Franciszka i Kazimiery z domu Ficner. Ksiądz Władysław Żakowski pochodził z rodziny wielodzietnej, było ich siedmioro. 
Szkołę podstawową nr 1 w Bydgoszczy rozpoczął w roku 1948. Po upływie roku ojciec jego został służbowo przeniesiony do Gdańska. Cała rodzina zamieszkała w Gdańsku Nowym Porcie. Młody Władysław kontynuował swoje podstawowe wykształcenie oraz w Liceum Ogólnokształcącym otrzymał świadectwo dojrzałości. 

Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Biskupim Seminarium Duchownym w Gdańsku Oliwie w latach 1960 - 1966.
Wyświęcony w 1966 r. przez biskupa Edmunda Nowickiego na kapłana Diecezji Gdańskiej, pełnił następujące funkcje duszpasterskie:
- od 1966 – 1969 był wikariuszem w parafii Ducha Świętego (przy Kaplicy Królewskiej) w Gdańsku,
- od 1969 – 1972 był wikariuszem w parafii Bożego Ciała w Pręgowie,
- od 1972 – 1973 był wikariuszem w parafii Najświętszej Mariy Panny Gwiazdy Morza w Sopocie,
- od 1973 – 1974 był wikariuszem w parafii Św. Jana Chrzciciela w Giemlicach,
- od 1974 – 1979 był wikariuszem ekspozytem w parafii Św. Św. Jana Chrzciciela w Giemlicach przy kościele Św. Anny w Suchym Dębie i Kaplicy Trójcy Świętej w Grabinie-Zameczku,
- od 1979 – 1994 był proboszczem w parafii Św. Anny w Suchym Dębie,
- od 1994 – 2004 był proboszczem w parafii Św. Michała Archanioła w Starzynie i przy tejże parafii po wielu przeżytych chorobach i przy słabym zdrowiu pozostał jako rezydent do końca życia.

Ś.p. Ksiądz Kanonik Władysław Żakowski był osobą pogodną, towarzyską i dobrym organizatorem.

W dniu 3 marca 2011 r., o godz.14.00 zmarł nagle na zawał serca w 67 roku życia i 39 roku kapłaństwa Ksiądz Tadeusz Markiewicz, zamieszkały w Domu Opieki Społecznej „Złota Jesień”, znajdującym się na terenie parafii św. Kazimierza w Gdańsku-Zaspie.
Śp. Ksiądz Tadeusz Markiewicz urodził się 4 stycznia 1945 r. w Odrzywołku w powiecie grójeckim z ojca Stanisława i matki Marianny zd. Witczak. Miał dwoje rodzeństwa – siostrę i brata. Szkołę podstawową i liceum ukończył w Grójcu. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości, idąc za głosem serca, wstąpił do Zgromadzenia Towarzystwa Chrystusowego w Poznaniu. Planował pracować wśród Polaków – emigrantów. Nie mogąc jednak w pełni wywiązać się z zadań, jakie Towarzystwo Chrystusowe stawia swoim członkom (praca w krajach Ameryki, w Australii, w trudnym klimacie itp.), ze względu na swoje zdrowie postanowił pracować jako kapłan w swojej ojczyźnie. Po nowicjacie i pierwszym roku studiów w Zgromadzeniu Towarzystwa Chrystusowego (1964 – 1966), zgłosił się do Biskupiego Seminarium Duchownego i został przyjęty na pierwszy rok. Studia seminaryjne odbył w latach: 1966 – 1972. Świecenia kapłańskie przyjął 28 maja 1972 r. w Bazylice Mariackiej w Gdańsku, z rąk Biskupa Lecha Kaczmarka. 
Jako kapłan pracował w następujących parafiach:
- od 01.07.1972 r. do 31.07.1973 r. jako wikariusz w Parafii Bożego Ciała w Pręgowie.
-.od 01.08.1973 r. do 24.06.1975 r. jako wikariusz w Parafii św. Ignacego Loyoli w Gdańsku-Oruni.
- od 25.06.1975 r. do 10.01.1979 r. jako wikariusz w Parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Gdańsku.
- od 11.01.1979 r. do 04.06.1986 r. jako administrator w Parafii Przemienienia Pańskiego w Sobowidzu
- od 05.06.1986 r. do 30.06.1991 r. jako proboszcz w Parafii Przemienienia Pańskiego w Sobowidzu
- od 30.06.1991 r. do 02.11.1993 r. jako misjonarz na Białorusi.
- od 03.11.1993 r. do 23.06.1994 r. przebywał na kuracji u oo. Jezuitów w Melbourne w Australii (był w tym czasie przypisany do parafii pw. Opatrzności Bożej w Gdańsku-Zaspie, gdzie miał posługiwać jako pomoc duszpasterska).
- od 24.06.1994 r. do 26.06.1996 r. był proboszczem Parafii św. Jana Chrzciciela w Gdańsku-Kiełpinie Górnym.
- od 27.06.1996 r. przebywał na leczeniu w Domu Opieki „ Złota Jesień” w Gdańsku.

Zmarły kapłan Tadeusz Markiewicz był dobrym człowiekiem, wrażliwym na ludzkie cierpienie i biedę. Sam przez wiele lat zmagał się z chorobą nowotworową. Był wzorowym Kapłanem, bardzo koleżeńskim, posłusznym przełożonym, dyspozycyjnym, gotowym służyć ludowi Bożemu.

Dnia 15 marca 2011 r. zmarł w Szpitalu im. Św. Wojciecha w Gdańsku Zaspie, w 53 roku kapłaństwa o. Zbigniew Giełczyński, kapłan i współbrat Cystersów w Gdańsku Oliwie. 
O. Zbigniew Giełczyński urodził się 19.02.1935 r. w Zakopanem. Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał z rodzicami w Gdańsku Oliwie. Po maturze wstąpił do Opactwa OO. Cystersów w Szczyrzycu.

W roku 1958 po skończonych studiach filozoficzno - teologicznych otrzymał święcenia kapłańskie z rąk Biskupa Andrzeja Wronki. Po święceniach kontynuował studia na Wydziale Psychologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W zakonie pełnił funkcje: przeora, ekonoma , magistra kleryków i nowicjuszy, wikariusza, katechety, kapelana Schroniska dla Nieletnich w Gdańsku Oliwie i spowiednika sióstr.

O. Zbigniew odznaczał się wiernością w życiu zakonnym, sumiennością w pracy duszpasterskiej, miał szczególny kult do Świętego Józefa.

Pogrzeb śp. O. Zbigniewa odbędzie się pod przewodnictwem Arcybiskupa Metropolity Gdańskiego Sławoja Leszka Głódzia, w sobotę 19 marca br. o godz. 10.00 w kościele OO. Cystersów w Gdańsku Oliwie. Bezpośrednio po Mszy św. uroczystości pogrzebowe na cmentarzu w Oliwie.

Kuria Metropolitalna Gdańska

ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa

tel.:(+48 58) 552-00-51
fax.: (+48 58) 552-27-75
kuria@diecezja.gda.pl

od poniedziałku do piątku w godz. 9.00 - 13.00