św. Jan Paweł II

Nic tak nie jest potrzebne człowiekowi jak Miłosierdzie Boże - owa miłość łaskawa, współczująca,

wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga.

św. Siostra Faustyna Kowalska

Niech wszechmoc miłosierdzia Twego, o Panie, rozsławiona będzie po świecie całym,

niechaj cześć Jego nigdy nie ustanie, głoś, duszo moja, miłosierdzie Boże z zapałem.

bł. ks. Michał Sopoćko

Decydującym czynnikiem w otrzymaniu miłosierdzia Bożego jest ufność.

Ufność Bogu ma być mocna i wytrwała, bez zwątpień i słabości.

św. Matka Teresa z Kalkuty

Największym złem jest brak miłości i miłosierdzia, okrutna obojętność wobec bliźniego,

który wyrzucony został przez margines życia w skutek wyzysku, nędzy, choroby.

Papież Franciszek

Miłosierdzie to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę.

Miłosierdzie to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie.

20.09.1928 urodzony w Gackach (pow. Świecie n/ Wisłą)
08.09.1947 przyjęty do Zgromadzenia Księży Misjonarzy
02.10.1949 śluby święte w Krakowie
29.06.1952 święcenia kapłańskie w Krakowie z rąk ks. bpa Stanisława Rosponda
1953-1954 wikariusz w parafii św. Wincentego w Bydgoszczy
1954-1958 kapelan Szpitala Wojewódzkiego w Bydgoszczy
1958-1962 studia specjalistyczne na KUL, doktorat z filozofii
1962-1971 wykładowca filozofii w seminarium duchownym w Paradyżu; prefekt w seminarium
1971-2002 wykładowca filozofii w seminarium duchownym w Gdańsku-Oliwie; wicerektor
2002-2009 duszpasterz w parafii Zesłania Ducha Świętego w Sopocie; rezydent
zmarł 10.03.2009 r.

Ś.P Ks. Piotr Andrzej Mazur (1971-2009)
W niedzielę rano 22 marca 2009 r. w parafii Św. Trójcy w Gdyni-Dąbrowej, w wieku niespełna 38 lat życia, w dziewiątym roku kapłaństwa, zmarł w wyniku nagłego nasilenia dolegliwości zdrowotnych Ksiądz Wikariusz mgr Piotr Andrzej Mazur. Właśnie w tym dniu miał głosić rekolekcje wielkopostne w Parafii Archikatedralnej w Gdańsku-Oliwie.
Syn Stanisława i Bogumiły zd. Oleksa, urodził się 25 maja 1971 roku w Gdyni. Z rodzeństwa miał tylko młodszą siostrę. Świadectwo dojrzałości otrzymał w Gdyńskim Technikum Mechaniczno-Elektrycznym dla Dorosłych w roku 1993. Następnie przez rok pracował jako kasjer w jednym z gdyńskich banków (PKO S.A.).

Studia wyższe rozpoczął w Zgromadzeniu Misjonarzy Krwi Chrystusa w Częstochowie (1994-1995). Tam związał się z ośrodkiem pomocy dla narkomanów „Betania” w Jastkowie, prowadzonego przez Księdza Biskupa Antoniego Długosza, a zdobyte tam doświadczenie spożytkował także w późniejszej pracy duszpasterskiej na Pomorzu, m.in. we współpracy ze wspólnotą CENACOLO w Gniezkowie.
Po nowicjacie i pierwszym roku filozofii doszedł do wniosku, iż lepiej się będzie czuł i realizował jako kapłan diecezjalny. W październiku 1995 r. został przyjęty na drugi rok do Gdańskiego Seminarium Duchownego. W trakcie studiów seminaryjnych zaangażował się w działania na rzecz Kościoła na Wschodzie. Wielokrotnie w czasie poświątecznym i wakacyjnym udawał się do Nowogródka, pomagając w prowadzeniu rekolekcji, „Wakacji z Bogiem”. Organizował liczne zbiórki pomocy materialnej dla dzieci ze Wschodu. W Seminarium był odpowiedzialnym także za Dzieło Miłosierdzia i Kleryckie Koło Honorowych Dawców Krwi „Serca - Sercom”.

Święcenia kapłańskie przyjął w Bazylice Mariackiej w Gdańsku (17.06.2000), z rąk Księdza Arcybiskupa Tadeusza Gocłowskiego, Metropolity Gdańskiego. Po święceniach jako wikariusz pracował tylko w dwóch placówkach: w parafii Św. Apostołów Piotra i Pawła w Pucku (1.07.2000), i Świętej Trójcy w Gdyni-Dąbrowej (30.06.2004). Już jako kleryk był często zapraszany przez kapłanów do poprowadzenia różnorodnych akcji duszpasterskich i rekolekcyjnych w wielu parafiach diecezji – głównie dla dzieci i młodzieży.
W tym czasie związał się z Gdańską Szkołą Nowej Ewangelizacji. Owocem tej działalności było powstanie w parafii wspólnoty modlitewno-ewangelizacyjnej. Podobnie stało się, gdy w 2004 roku został skierowany do pracy duszpasterskiej w parafii pw. Trójcy Świętej w Gdyni Dąbrowie, gdzie owocem jego posługi jest działająca tam wspólnota modlitewno-ewangelizacyjna „Ikona Trójcy Świętej”. Wraz z członkami wspólnoty organizował m.in. liczne rekolekcje: parafialne, przygotowujące młodzież do przyjęcia sakramentu Bierzmowania, dni skupienia. Będąc wikariuszem w Pucku został mianowany duszpasterzem młodzieży na terenie dekanatu Puck.

Posługa Księdza Piotra miała również wymiar diecezjalny. Reprezentując gdańską Szkołę Nowej Ewangelizacji, od początku swojej posługi kapłańskiej, współtworzył każdego roku liczne Kursy Ewangelizacyjne, obejmujące także alumnów Gdańskiego Seminarium Duchownego; Forum Ewangelizacyjne; dwukrotnie Ogólnopolski Festiwal Muzyki Chrześcijańskiej w Sopocie – w 2006 i 2007r., coroczną inicjatywę w uroczystość Bożego Ciała „Katolicy na ulicy”, koncerty zespołów chrześcijańskich, comiesięczne Eucharystie w intencji uzdrowienia duszy i ciała (początkowo w Gdańsku Wrzeszczu, natomiast w ostatnich latach w Sopocie) oraz rekolekcje z charyzmatycznym kaznodzieją księdzem Johnem Bashobora. Był pionierem w organizowaniu katechez audiowizualnych.
Zmarły Ksiądz Piotr Mazur wyjeżdżał także zagranicę (Niemcy, Włochy, Szwajcaria) na formacyjną „szkołę letnią”, organizowaną przez ruch Foccolari. W Adwencie 2008 r. przyjął wraz ze wspólnotą zaproszenie, by głosić rekolekcje dla Polonii w Chicago.

Ś.P. Ksiądz Piotr dojrzale przeżył śmierć swojego ojca w 2006 roku, a jego samego śmierć zastała także przygotowanym – po spowiedzi i prywatnym dniu skupienia, jaki odprawił w sobotę 21 marca w Monastyrze Sióstr Betlejemitek w Grabowcu.
W opinii kapłanów Ś.P. Ksiądz Piotr miał wiele pięknych zalet. Był człowiekiem wielkiej kultury osobistej, w stosunku zarówno do braci kapłanów jak i wiernych. Pracowity, sumiennie wykonywał swoje obowiązki. Solidnie przygotowywał się do kazań i katechez. Nie miał problemów z posłuszeństwem, dyspozycyjny, twórczy, pełen inicjatyw duszpasterskich, które chętnie podejmował i realizował. Miał swoje zdanie na dany temat, które śmiało wypowiadał, ale zawsze z pokora i kultura słowa. Był człowiekiem otwartym, łatwo nawiązującym kontakty z ludźmi. Cechowało go poczucie humoru, nawet w odniesieniu do własnych dolegliwości i cierpień.
Był poszukiwanym spowiednikiem. Miał także wielu penitentów w spowiedziach indywidualnych. W parafiach, w których służył jako kapłan pozostawił trwały ślad swej bogatej osobowości.

26 marca br., w czwartek rano, na plebani parafii Św. Brygidy w Gdańsku, w wieku niespełna 70 lat życia, w 47 roku kapłaństwa, po kilkuletniej chorobie, zmarł Ksiądz Kanonik Dr Józef Paner. Syn Józefa i Janiny zd. Olejniczak. Urodził się 5 września 1939 roku w Pyzdrach, pow. Września, woj. Poznań. Ojciec z zawodu był rzeźnikiem. Powołany do wojska brał udział w II wojnie światowej. Po wojnie, w 1945 roku rodzina Panerów przeniosła się do Gdańska-Letniewa i tu zamieszkali na stałe. Tutaj ojciec kapłana pracował w miejscowej Dyrekcji PKP oraz jako strażnik w Polskim Związku Wędkarskim.
Szkołę podstawową Ksiądz Józef ukończył w Letniewie, natomiast wykształcenie średnie – Państwowe Liceum Ogólnokształcące – w Gdańsku-Nowym Porcie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości w 1957 roku.
Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Biskupim Seminarium Duchownym w Gdańsku-Oliwie w okresie od 15 września 1957 do 15 czerwca 1963, kontynuowane na Wydziale Prawa Kanonicznego – KUL w Lublinie – w latach 1968-1971 i 1973-1975, zakończone doktoratem z prawa kanonicznego. Święcenia kapłańskie przyjął 29. 06. 1962 (w trakcie studiów seminaryjnych) z rąk Biskupa Edmunda Nowickiego w Bazylice Mariackiej w Gdańsku.
Jako kapłan Diecezji Gdańskiej (od 25. 03. 1992 Archidiecezji) pełnił następujące funkcje duszpasterskie i administracyjne:
- od 15.06.1963 do 01.07.1966 był wikariuszem i katechetą w Parafii Ducha Świętego (przy Bazylice Mariackiej) w Gdańsku.
-.od 01.07.1966 do 25.09.1968 był wikariuszem i katechetą w Parafii św. Michała, w Sopocie.
- od 01.08.1971 do 31.08.1973 był wikariuszem w Parafii Katedralnej Trójcy Świętej w Gdańsku-Oliwie.
- od 01.08.1975 do 01.07.1976 był wikariuszem w Parafii św. Brygidy w Gdańsku
- od 01.07.1976 do 10.10.1979 służył pomocą duszpasterską w Parafii św. Brygidy w Gdańsku.
- od 10.10.1979 do 15.08.1982 służył pomocą duszpasterską w Parafii MB. Bolesnej w Gdańsku.
- od 15.08.1982 do 01.08.1983 był proboszczem Parafii MB. Częstochowskiej w Kiezmarku
- od 01.08.1983 do 01.07.1988 był proboszczem Parafii MB Bolesnej w Gdańsku.
- od 01.07.1988 do chwili obecnej służy pomocą duszpasterską w Parafii św. Brygidy
w Gdańsku.
Ponadto od 1.08.1975 do 01.11.1976 był notariuszem Kurii Biskupiej w Gdańsku-Oliwie a od 1.11.1976 aż do śmierci był pracownikiem Biskupiego Sądu Duchownego w Gdańsku (od 25.03.1992 Gdańskiego Trybunału Metropolitalnego) na stanowisku obrońcy węzła małżeńskiego – na etacie Kurii Biskupiej Gdańskiej od 01.05.1980 (Kurii Metropolitalnej Gdańskiej – od 25.03.1992).
Ś.P. Ksiądz Józef Paner był Wykładowcą prawa kanonicznego w Gdańskim Seminarium Duchownym. W pierwszej fazie, od 1.10.1976. Po kilkuletniej przerwie, po ponownej nominacji na profesora Seminarium – wykładał aż do samej śmierci. Doceniając dość szeroki zakres pracy Księdza Panera i wzorową postawę życia kapłańskiego Ksiądz Arcybiskup Tadeusz Gocłowski ustanowił go honorowym członkiem Kapituły Archikatedralnej (17. 09. 1992 r.) oraz kanonikiem gremialnym kapituły Kolegiackiej Najświętszego Serca Jezusowego w Gdańsku-Wrzeszczu (22.06.2001 r.)
Jak pisze w swoim życiorysie Ś.P. Ksiądz Profesor Józef Paner, od dziecka odczuwał powołanie do kapłaństwa: „Bardzo dobrze czułem się w kościele, lubiłem nabożeństwa, Mszę Świętą i bardzo chętnie służyłem do Mszy Świętej jako ministrant. Zawsze pragnąłem być księdzem, bo najbardziej podobała mi się praca kapłańska, zawsze odczuwałem potrzebę modlitwy i skupienia. Teraz modlę się do Matki Bożej Częstochowskiej, by spełniły się moje marzenia dziecięce i marzenia obecnie dorosłego chłopca”. (Z Życiorysu).

Dnia 27 marca 2009 r., w godzinach wieczornych, na skutek gwałtownej niewydolności krążenia, zmarł w plebanii, w 59 roku życia i 35 roku kapłaństwa, Ksiądz Kanonik Tadeusz Semmerling, budowniczy i proboszcz Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Rekowie Dolnym (Reda).

Ojciec Księdza Tadeusza – Alfons - był piekarzem (zm. 1988 r.), mama Gertruda z domu Wegner prowadziła dom, żyje nadal i do śmierci syna prowadziła także gospodarstwo plebańskie. Ks. Tadeusz miał dwoje rodzeństwa: siostrę i brata. Brat zmarł przed dwoma laty.

Ksiądz Tadeusz urodził się 24 grudnia 1950 roku w Starzynie. Tam ukończył szkołę podstawową w 1964 r. W rodzinnej parafii był przez wiele lat ministrantem, sprawy Boże pociągały go od wczesnej młodości. W tym roku rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Pucku. Maturę zdał w 1968 r. W tymże roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie przyjął 23 maja 1974 r. z rąk Biskupa Bernarda Czaplińskiego. 

Jako kapłan Diecezji Chełmińskiej a potem Gdańskiej (od 25. 03. 1992 Archidiecezji) pełnił następujące funkcje duszpasterskie i administracyjne:
- od dnia 01.07.1974 do 30.08.1975 pełnił funkcję wikariusza i katechety w par. Św. Trójcy w Pruszczu Pomorskim oraz kapelana w Domu Opieki w Gołuszycach.
- od dnia 04.04.1976 do 31.07.1983 pełnił funkcję wikariusza i katechety w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Serocku.
- od 1.08.1983 do 30.06.1986 pełnił funkcję wikariusza i katechety w par. Św. Wojciecha w Lidzbarku Welskim.
- od dnia 1.07.1986 do 31.07.1986 pełnił funkcję wikariusza w parafii MB Królowej Polski w Wejherowie.
- od dnia 1.08.1986 do dnia swojej śmierci pełnił funkcję proboszcza w parafii NMP Nieustającej Pomocy w Redzie. Był budowniczym i pierwszym Proboszczem tejże wspólnoty parafialnej. Troszczył się o rozwój duszpasterstwa w każdym zakątku parafii. Bardzo zależało mu na dostępie wiernych do Eucharystii, a także do posługi duszpasterskiej, dlatego w Rekowie Górnym, wraz z parafianami zaadaptował starą kuźnię na Kaplicę pw. Św. Huberta.

W 1995 r. Arcybiskup Tadeusz Gocłowski ustanowił Ks. Tadeusza, Rejonowym Duszpasterzem Rodzin w dekanatach : Luzino, Puck, Reda, Wejherowo i Żarnowiec. Również w tym roku (1995) za gorliwą pracę oraz wzorową postawę życia kapłańskiego został ustanowiony Kanonikiem Gremialnym Kapituły Kolegiackiej Wejherowskiej przy Kolegiacie Trójcy Św. w Wejherowie.
Zmarły Śp. Ks. Tadeusz Semmerling był kapłanem bardzo pracowitym, gorliwym w służbie Bożej, otwartym, koleżeńskim, pogodnego usposobienia, praktycznym, przez kapłanów i wiernych świeckich bardzo lubianym, o dobrym sercu.

 

Dnia 3 kwietnia 2009 r. w wieku 80 lat życia, w tym 53 lat kapłaństwa zmarł w Toruniu, będąc na emeryturze, Ksiądz Kanonik Zdzisław Bembnista, długoletni proboszcz parafii Nawiedzenia NMP w Jastarni.

Syn Wiktora, z zawodu piekarza i Władysławy, z domu Zduńska, urodził się 19 sierpnia 1929 r. w miejscowości Paterek, pow. Nakło, woj. kujawsko-pomorskie. Lata dziecięce spędził w Nakle, gdzie ojciec miał piekarnię. Następnie w 1933 r. rodzina Bembnistów przeniosła się do Torunia. Podstawowe wykształcenie młody Zdzisław zdobywał podczas okupacji w niemieckiej Szkole Powszechnej. Gimnazjum i liceum ukończył egzaminem dojrzałości 7 czerwca 1950 r. Sakrament bierzmowania przyjął w parafii Chrystusa Króla w Toruniu, przez posługę ks. Karola Marię Spletta.
Studia seminaryjne odbywał w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie (25. 09. 1950 – 13. 05. 1956). Po święceniach kapłańskich (10. 05. 1956) pracował w następujących parafiach:
- od 13. 05. 1956 do 10. 11. 1957 jako wikariusz w parafii św. Katarzyny w Nawrze;
- od 1. 11. 1957 do 10.02.1973 jako administrator tejże parafii;
- 10. 02. 1973 został ustanowiony proboszczem parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Jastarni, którą to posługę pełnił aż do przejścia na emeryturę w roku 2001.
Następnie przez dwa lata mieszkał przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żelistrzewie. 
Ostatnie lata życia spędził w Toruniu, gdzie mieszkał u swojej siostry.

W 1967 roku został mianowany kierownikiem toruńskiego Ośrodka Dokształcania Katechetycznego, zaś w roku 1969 ukończył Papieski Uniwersytet Pastoralny przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Podczas swojej posługi duszpasterskiej Ksiądz Bembnista był diecezjalnym referentem ds. turystyki i wczasów (od 1974 r.) oraz referentem ds. sztuki kościelnej dla dekanatu puckiego (1982 r.). 
5 października 1996 roku został kanonikiem honorowym Kapituły Archikatedralnej w Gdańsku-Oliwie.
Ś.P. Ksiądz Zdzisław Bembnista był gorliwym kapłanem. Od wczesnych lat chłopięcych służył do Mszy Św. Już wtedy marzył, by zostać księdzem. W Seminarium przełożeni podkreślali jego zdolności (szczególnie lubił historię), wzorowe zachowanie oraz jego dobre zdrowie, gdyż przez całe lata kleryckie nie chorował ani jednego dnia.

Urodził się 11 kwietnia 1915 roku w Białej Niżnej koło Grybowa. Ukończył gimnazjum staroklasyczne Redemptorystów w Toruniu. W 1935 roku zdał maturę. W Mościskach odbył roczny nowicjat zakończony 2 sierpnia 1936 roku złożeniem pierwszych ślubów zakonnych. Studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym Redemptorystów w Tuchowie. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1941 roku w Tarnowie. Roczne przygotowanie do głoszenia misji i rekolekcji odbył w Lubaszowej.
Pracował jako misjonarz m.in. w Krakowie, Wrocławiu, Braniewie i Zamościu. Głosił Słowo Boże w wielu diecezjach. W 1957 roku przybył do Gdyni, by założyć nową placówkę Zgromadzenia Redemptorystów i zorganizować ośrodek Duszpasterstwa Ludzi Morza Stella Maris. Nabył teren pod kościół i doprowadził do zatwierdzenia projektu kościoła przez Wojewódzką Komisję Architektury. Pobudował klasztor i prowizoryczną kaplicę, w której odprawiały się nabożeństwa przez 13 lat. Do 1965 roku pełnił funkcję przełożonego w Gdyni. Następnie pełnił funkcję rektora w Bardo Śląskim, Zamościu i Toruniu. W Bardo Śląskim przyczynił się do koronacji papieskimi koronami cudownej figury Matki Boskiej Bardzkiej. W Toruniu zorganizował festiwal religijnej pieśni młodzieżowej Sacrosong.
Do Gdyni powrócił w 1978 roku, by dalej prowadzić Duszpasterstwo Morskie. Był kapelanem na statkach: Stefan Batory, Siarkopol, Inowrocław. Uczestniczył w kilkunastu konferencjach i kongresach zagranicznych Apostolatus Maris, oraz zorganizował I Europejską Konferencję Apostolatus Maris w Gdyni w roku 1995. Przez wiele lat pełnił funkcję Diecezjalnego i Krajowego Duszpasterza Ludzi Morza.
7 października 2007 roku otrzymał medal Civitas e Mari przyznany przez Prezydenta Miasta Gdyni dr Wojciecha Szczurka.
W dniu 11 sierpnia 2009 został powołany na wieczną wachtę.

 

Syn Stefana i Henryki zd. Adamska, urodził się 25 września 1959 roku 
w Gdyni, w parafii Św. Rodziny. Szkołę Podstawową ukończył w roku 1974, a V Liceum Ogólnokształcące w roku 1978 w Gdyni-Oksywiu i otrzymał świadectwo maturalne. Dość wcześnie stracił ojca, który po długoletniej chorobie zmarł w 1968 roku. Wychowanie i utrzymanie dwóch synów – Marka i jego młodszego brata Piotra – spoczęło na matce.
Studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie odbywał 
(z dwuletnią przerwą) w latach 1978 – 1986. Podczas wakacji przebywał oprócz domu rodzinnego u wujka – księdza Ludwika Adamskiego w diecezji wrocławskiej. Święcenia kapłańskie przyjął 17 maja 1986 r. z rąk ówczesnego Ordynariusza Mariana Przykuckiego. 

Po święceniach pracował w następujących placówkach duszpasterskich:

- od 1.07.1986 do 30.06.1988 był wikariuszem w Parafii w Stężycy.
- od 01.07.1988 do roku 1990 był wikariuszem w Parafii w Chwaszczynie.
- od roku 1990 do 30.06.1992 był wikariuszem w Parafii Św. Apostołów Piotra 
i Pawła w Pucku.
- od 01.07.1992 do 30.08.1993 był wikariuszem w Parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Gdańsku-Wrzeszczu.
- od 31.08.1993 do 26.06.1996 był wikariuszem w Parafii Św. Kazimierza 
w Gdańsku-Zaspie.
- od 27.06.1996 do 22.06.1998 był wikariuszem w Parafii Bożego Ciała 
w Gdańsku-Morenie.
- od 23.06.1998 do 30.07.2001 był wikariuszem w Parafii Św. Brata Alberta 
w Gdańsku-Przymorzu.
- od 01.07.2001 do 30.06.2008 był wikariuszem w Parafii Św. Ignacego Loyoli 
w Gdańsku-Starych Szkotach.
- od 01.07.2008 aż do swojej śmierci był wikariuszem w Parafii Św. Jana Chrzciciela i Św. Alberta Chmielowskiego w Gdyni-Chyloni.
Należy podkreślić wiele pięknych cech charakteru Księdza Marka Parusińskiego. Jak podają świadectwa z wakacji podczas studiów seminaryjnych oraz opinie kapłanów, Ksiądz Marek był zawsze uczynny, życzliwy, uprzejmy, dyskretny i kulturalny w sposobie bycia. Chętnie służył pomocą szczególnie ubogim i chorym. Był pomocny także w załatwianiu spraw rodzinnych i parafialnych. Przez to wykazywał zmysł społeczny i organizacyjny. Do duchowieństwa odnosił się z należytym szacunkiem i poczuciem współodpowiedzialności.
Śp. Ksiądz Marek Parusiński zmarł 11 października 2009 r. (niedziela) o godz. 5.00 rano w Hospicjum Św. Wawrzyńca w Gdyni Oksywiu.

Kuria Metropolitalna Gdańska

ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa

tel.:(+48 58) 552-00-51
fax.: (+48 58) 552-27-75
kuria@diecezja.gda.pl

od poniedziałku do piątku w godz. 9.00 - 13.00