św. Jan Paweł II

Nic tak nie jest potrzebne człowiekowi jak Miłosierdzie Boże - owa miłość łaskawa, współczująca,

wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga.

św. Siostra Faustyna Kowalska

Niech wszechmoc miłosierdzia Twego, o Panie, rozsławiona będzie po świecie całym,

niechaj cześć Jego nigdy nie ustanie, głoś, duszo moja, miłosierdzie Boże z zapałem.

bł. ks. Michał Sopoćko

Decydującym czynnikiem w otrzymaniu miłosierdzia Bożego jest ufność.

Ufność Bogu ma być mocna i wytrwała, bez zwątpień i słabości.

św. Matka Teresa z Kalkuty

Największym złem jest brak miłości i miłosierdzia, okrutna obojętność wobec bliźniego,

który wyrzucony został przez margines życia w skutek wyzysku, nędzy, choroby.

Papież Franciszek

Miłosierdzie to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę.

Miłosierdzie to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie.

Powstanie Policji Polskiej (rok 1919) i jej duszpasterskiej struktury.  25 lat Duszpasterstwa Policji w Gdańsku 1990- 2015.

 

 

Ks. prał. dr  Bogusław Głodowski- Kapelan Pomorskiej Policji.

 

W roku1919 Polska odzyskała niepodległość po 123 latach niewoli,  mając 3 zaborców i różne sposoby sprawowania władzy, narzucania języka, wiary i kultury najeźdźców, łamania polskiej tożsamości. Lata walki z zaborcą i jego prawami, przepisami, wynaradawianiem, to pozostawiło wielką różnorodność postaw, zasad i szczegółowych rozporządzeń… /zabór austriacki- Małopolska Straż Obywatelska, Straż Bezpieczeństwa Polskiej Komisji Likwidacyjnej; zabór pruski- Straż Ludowa; zabór rosyjski- Milicja Ludowa, Policja Komunalna/

 Ostatecznie 24 lipca 1919 roku uchwalono Ustawę o Policji Państwowej. Chodziło o pilne stworzenie jednolitej i ogólnopolskiej służby policyjnej, była to potrzeba unifikacji służb!

II Rzeczypospolita była państwem wielonarodowym i zróżnicowanym pod względem wyznaniowym, a stosunek Państwa do wyznań religijnych, w tym i do Kościoła Katolickiego, określała najpierw Konstytucja marcowa z 1921 roku w art. 114-115, a następnie konkordat zawarty między Stolicą Apostolską a Polską-w 1926 roku  oraz Konstytucja kwietniowa z 1935 roku.

Dokumenty te przyznawały wolność sumienia i wyznania wszystkim obywatelom, jednakże wyznaniu rzymsko-katolickiemu gwarantowały „naczelną rolę wśród innych wyznań”, Kościołowi katolickiemu dawały pełną autonomię w zakresie życia wewnątrzkościelnego oraz swobodę działania w ramach prawa państwowego. Taką strukturę stosunków konfesyjnych odzwierciedlała też Policja, gdzie kadra oficerska to byli głównie katolicy a inne wyznania reprezentowane były w mniejszym stopniu- /Np.: w 1923 r., było 1001 oficerów, w tym 871 było wyznania rzymskokatolickiego/.

Aby umocnić i uwiarygodnić w tej nowej sytuacji służbę policji dla społeczeństwa, ważną rolę spełniały zasady moralne funkcjonariuszy. Wtedy bez większych obaw podkreślano w jednym z przepisów /Tymczasowej Instrukcji dla Policji Państwowej z 1924 roku/ aby bogobojność była podstawą życia moralnego i pobudką do sumiennego wypełniania swoich obowiązków. Od funkcjonariusza policji wymagano przy tym nienagannego prowadzenia się. Musiał pamiętać, że jego zachowanie w życiu prywatnym szczególnie zwracało na siebie uwagę i poddawane było nie zawsze życzliwemu osądowi. Funkcjonariusz policji i jego rodzina musieli bardziej niż ktokolwiek inny zwracać uwagę na ścisłe przestrzeganie przepisów prawnych a w zachowaniu unikać wszystkiego, co mogłoby uwłaczać jego powadze. Utrzymywanie stosunków z ludźmi o złej opinii, pijaństwo, lekkomyślne zaciąganie długów i gorszący tryb życia  pociągało za sobą surowe kary dyscyplinarne.

 

Moralność funkcjonariusza policji miała duże znaczenie jako podstawa jego poczucia obowiązku, wierności i służebności. Polski międzywojennej nie można nazywać państwem wyznaniowym a religijność była podkreślana w działaniu policji i nie dziwiło wtedy nikogo umieszczenie w rocie ślubowania, odwołania się do Boga, a brzmiała ona: „

 

Przysięgam Panu Bogu wszechmogącemu

na powierzonym mi stanowisku-

pożytek Państwa Polskiego

oraz dobro publiczne mieć zawsze przed oczami,

obowiązki swoje spełniać gorliwie i sumiennie,

rozkazy i polecenia swych władz wykonywać dokładnie,

tajemnicy służbowej dochować,

przepisów prawa strzec pilnie,

wszystkich obywateli w równym mając zachowaniu.

Tak mi Boże dopomóż! „

 

Kiedy uporano się z ujednoliceniem Policji po odzyskaniu Niepodległości i w miarę uporządkowano sprawy organizacyjne, pierwszy komendant główny policji- Władysław Henszel- dnia 28 września 1921 roku, wydał okólnik nr 107, dotyczący wyznaczenia przez Komendę Główną – Okręgowych Kapelanów Policji ze stałymi poborami. Ich celem miało być zaspokojenie potrzeb religijnych funkcjonariuszy i niesienie im wsparcia duchowego w wypełnianiu trudnych obowiązków zawodowych. W myśl wspomnianego okólnika do obowiązków kapelanów należało:

 

*celebrowanie nabożeństw połączonych z odpowiednimi naukami w niedziele i święta,

*uczestniczenie w pogrzebach funkcjonariuszy Policji, zwłaszcza jeśli zginęli na posterunku,

*urządzanie rekolekcji wielkopostnych i słuchanie spowiedzi,

*poświęcanie gmachów, szkół i instytucji na życzenie władz policyjnych,

*organizowanie odczytów na temat zasad moralności chrześcijańskiej w szkołach policyjnych

*współdziałanie w pracach instytucji samopomocy społecznej na terenie okręgu policyjnego.

 

Okólnik ten nic nie mówi na temat zaspokajania potrzeb religijnych policjantów innych wyznań lub religii, nie określał też procedury mianowania kapelanów okręgowych. Nie wszedł on jednak zaraz w życie, gdyż okazało się, że w ówczesnym budżecie MSW nie było wystarczających środków… .

 

W rezultacie odpowiedzialnymi za udostępnienie funkcjonariuszom posług religijnych, poczuli się Komendanci Okręgowi / w Warszawie w KGP i Łodzi- kapelani byli na etacie/. Przynajmniej niektórzy z nich, a także komendanci szkół, zaczęli organizować zbiorowe wyjścia na msze w niedziele i święta oraz na rekolekcje, nie bacząc na przynależność wyznaniową, co budziło niezadowolenie u pewnej liczby funkcjonariuszy. W tej sytuacji /brak pieniędzy/ troskę o zaspokajanie potrzeb religijnych środowiska policyjnego przyjęło na siebie duchowieństwo parafialne – najczęściej proboszczowie i prefekci miejscowych szkół i parafii. Realizowali oni program duszpasterski w zakresie przewidzianym w okólniku 107. Było to więc dodatkowym zajęciem dla ksieży, poza pełnieniem swoich kanonicznych obowiązków i funkcji duszpasterskich, nie otrzymywali za to wynagrodzenia /wolontariusze/.

 

Okres okupacji hitlerowskiej i bolszewickiej stał się czasem ogromnej próby dla całego polskiego społeczeństwa. Wszyscy mieszkańcy Rzeczpospolitej doświadczyli bezmiaru okrucieństwa, niewytłumaczalnego w kategoriach ludzkiej logiki. Nie uniknęli tej tragicznej próby policjanci, nawet- przeszli przez ogień- i nie oszczędzone im było żadne z najbardziej bolesnych doświadczeń- na „nieludzkiej ziemi” oni nie tylko, że oddali życie, ale zrobiono wszystko aby wymazać ich z naszej pamięci.. Katyń, Miednoje, Charków, Twer, Ostaszków, Starobielsk…/ ok. 10 tys. ofiar/. A 7 października 1944 roku manifest PKWN powołał formalnie milicję obywatelska, jako organ odpowiedzialny za ochronę bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego oraz dochodzenie i ściganie przestępstw. Milicja Obywatelska przez 50 lat była zbrojnym ramieniem rządzącej PZPR i komunistycznej ideologii.

 

Przemiany roku 1989.

Przychodzi rok 1989 /4.06/- rok politycznego przełomu, upadek komunizmu.  Następują wielkie przemiany w życiu społeczno- gospodarczo- politycznym. Już w połowie grudnia 1989 roku niezależny ruch związkowy zainicjował działalność również w szeregach MO, niosąc nadzieję na to, że przemiany, które objęły wszystkie sfery życia w Polsce, przywracając społeczeństwu jego podmiotowość, także w tej organizacji, doprowadzą do poszanowania jednego z podstawowych praw ludzkich- prawa wolności sumienia i wyznania.

 

Ogromną rolę w siłę tej przemiany miała rola i osoba Jana Pawła II – Papieża Polaka- którego słowa od 1978 roku, od początku Jego pontyfikatu, były i są wielką inspiracją: „ Otwórzcie drzwi Chrystusowi! Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi dla Niego! Otwórzcie dla Niego granice państw, systemów ekonomicznych, systemów politycznych, kierunków cywilizacji!”

 

 

W Gdańsku - nabożeństwo pojednania milicji i społeczeństwa odbyło się w kościele św. Brygidy- w połowie 17 grudnia 1989 roku- inicjatorem był ks. Prałat Henryk Jankowski. Por. Andrzej Kaszubowski, zastępca komendanta IV komisariatu MO w Gd-Oliwie, wiceprzewodniczący NSZZ funkcjonariuszy MO – przeprasza wtedy polskie społeczeństwo „za wyrządzone krzywdy”, prosi o wybaczenie i ślubuje służbę narodowi i społeczeństwu.

 

Następnie ustawa Sejmu Rzeczypospolitej z dnia 6 kwietnia 1990 roku, definitywnie rozwiązała Milicję Obywatelską i powołała do istnienia POLICJĘ, „jako umundurowaną formację przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego”.

 

 

ŚLUBOWANIE POLICJANTA

„Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej,
świadom podejmowanych obowiązków policjanta,
Ślubuję, służyć wiernie Narodowi, chronić
ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej
porządek prawny,
strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli,
nawet z narażeniem życia.
Wykonując powierzone mi zadania,
Ślubuję, pilnie przestrzegać dyscypliny służbowej
oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych.
Ślubuję strzec tajemnicy państwowej i służbowej,
a także honoru, godności i dobrego imienia służby,
oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej”.

Rota ślubowania policjanta
art. 22, ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r.
/Dz. UPR nr 30, poz. 179/

W dniu 11 maja 1990 roku następuje formalna rejestracja przez Sąd Wojewódzki w Warszawie – statut Związku- działa oficjalnie NSZZ Policjantów.

Tak to w nowo powstałej sytuacji większość Komendantów Wojewódzkich, a także szkół policyjnych, zwróciła się do lokalnych biskupów z prośbą o mianowanie kapelanów Policji, tak we wszystkich diecezjach powołani zostali diecezjalni duszpasterze Policji. W marcu 1991 roku Konferencja Episkopatu Polski powołała Krajowego Duszpasterza Policji, którym został ks. Biskup Marian Duś, powierzając mu zadanie koordynacji pracy duszpasterskiej wśród policjantów w całej Polsce. Kapelani organizują uroczystości religijne z okazji świąt policyjnych, współpracują z psychologami policyjnymi w sytuacjach kryzysowych, odwiedzają policjantów chorych i emerytowanych, starają się przede wszystkim nieść duchowe wsparcie ludziom, rodzinom, którzy na co dzień stykają się z zagrożeniem życia i zdrowia, oraz są świadkami wartości ewangelicznych w tym środowisku. Każdego roku organizowane są Ogólnopolskie Seminaria Duszpasterstwa Policyjnego, pozwalają na wymianę doświadczeń oraz lepsze poznanie problemów nurtujących ludzi w niebieskich mundurach.

 

 

Początki duszpasterstwa posługującego policjantom w Diecezji Gdańskiej- 1990 roku.

W Gdańsku, jeszcze w marcu 1990 roku, z inicjatywy związkowców NSZZ Solidarność Policjantów OP w Gdańsku- Złotej Karczmie, przeprowadzono sondaż wśród kursantów jednostki, okazało się, że 5/6 funkcjonariuszy w służbie życzy sobie obecności Kapelana w jednostce. Stąd myśl o powstaniu Kaplicy i obecności Kapelana na terenie koszar OP. Swój wkład w jej powstaniu miała osoba ks. Prałata Henryka Jankowskiego, który przyszedł z konkretną pomocą i wyposażył kaplicę w potrzebne sprzęty. Natomiast 20 maja 1990 roku, ks. Bp Tadeusz Gocłowski, dokonał poświęcenia Kaplicy Policyjnej, pw. Matki Bożej Częstochowskiej – Królowej Polski. Była to pierwsza Kaplica policyjna na terenie koszar policyjnych w III Rzeczpospolitej. W czerwcu 1990 roku do pracy w duszpasterstwie policji - jako kapelan kaplicy – zostaje skierowany Ks. Bogusław Głodowski.

W maju 1990 roku poproszono mnie do kurii Biskupiej, gdzie ks. Bp Zygmunt Pawłowicz poinformował mnie o planach powstania parafii na Złotej Karczmie. Jest tam kaplica policyjna pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej- Królowej Polski, która powstała dzięki NSZZ Policjantów, a którą poświecił ks. Bp Tadeusz Gocłowski – ordynariusz Gdański - 20 maja 1990 roku. Z jego rąk otrzymałem w czerwcu 1990 roku dekret proboszczowski i duszpasterza dla policjantów. Tak trafiłem do pracy posługując policjantom i jednocześnie organizując życie nowej parafii. Parafia została powołana do życia 1 sierpnia 1990 roku, której patronem został dziś już św. Rafał Kalinowski. Jednym z zadań nowopowstałej parafii była budowa kościoła parafialnego. Dlatego na początku całe życie duszpasterskie i parafialne odbywało się w kaplicy policyjnej i stołówce koszar, gdzie odbywały się większe uroczystości, jak Pasterka, spotkania opłatkowe, I Komunia św. dzieci, Odpust kaplicy policyjnej /26 sierpień/.

Tak jak zmieniały się klimaty i pomysły reformowania policji po roku 1989, zmieniały się zadania i okoliczności duszpasterzowania policjantom, którzy jednocześnie, jako kadra oficerska, zamieszkiwała na osiedlu stanowiąc parafię. Odbywały się ślubowania z nową rotą ślubowania, momentami było na koszarach ok. 500 funkcjonariuszy, odbywających zstępczą służbę wojskową. W ostatnich latach działał też Ośrodek Szkolenia Policji, wielu policjantów przechodziło przez koszary na Złotej Karczmie, dzięki temu poznałem wielu ludzi, którym mogłem w różnych sytuacjach pomagać, nawet, gdy już opuścili koszary. Odbywały się modlitwy i Msze św. na rozpoczęcie i zakończenie odbywania służby w koszarach, wiele kursów przedmałżeńskich dla młodych ludzi, wiele udzielonych chrztów, związków małżeńskich pobłogosławionych, nie raz po wielu latach. Trudna była ta obecność kapłana w koszarach policyjnych zaraz po roku 1989, musiałem najpierw zdobyć zaufanie tych, którym miałem służyć. Do tego trzeba było wielu lat obecności i świadectwa wiary, aby stać się wiarygodnym w środowisku, któremu się służy. Wiele było takich rozmów „przy okazji” różnych spotkań i uroczystości, poświęcenia komisariatów czy komend policji w powiatach, rozmowach indywidualnych z policjantami i ich rodzinami, na terenie koszar czy w mieście, tam dopiero otwierały się serca i gdzie twardziele dawali się poznać jak normalni ludzie, z problemami, pytaniami, z rozterkami sumienia, i potrzebą wysłuchania.

Od września 2007 roku Episkopat Polski wyznacza na miejsce Bpa Mariana Dusia, nowego delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Policji-  zostaje nim gen. dyw. Ks. Bp Tadeusz Płoski- biskup polowy WP, a on wyznacza Naczelnego Kapelana Policji, którym zostaje ks. Płk Sławomir Żarski- wikariusz generalny WP- przy Ordynariacie Polowym- dla zapewnienia właściwej realizacji działalności duszpasterskiej.

Tak w oparciu o dotychczasowe doświadczenia budowania duszpasterstwa policji / 24 lata/ i aby konkretnie usankcjonować miejsce kapelana w pracy w resorcie mundurowym, powstaje porozumienie zawarte pomiędzy Komendantem Głównym Policji a Delegatem Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Policji w sprawie organizacji i funkcjonowania katolickiego duszpasterstwa w Policji, które weszło w życie z momentem podpisania, czyli 19 października 2007 roku, w Warszawie.

Wg. porozumienia tworzy się ośrodki duszpasterskie przy komendach wojewódzkich, powiatowych i miejskich, komisariatach i ośrodkach  szkolenia…. /wojewódzki ośrodek duszpasterstwa policji/… porozumienie. 

Natomiast 4 grudnia 2010 roku Papież Benedykt XVI  mianował Bpa Józefa Guzdka biskupem polowym WP, po zmarłym tragicznie w katastrofie Smoleńskiej 10. 04. 2010 roku biskupie Tadeuszu Płoskim.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Papież Jan Paweł II o duszpasterstwie w policji- „Wasza służba jest niezbędna dla społeczeństwa” /rok 2000 na Placu św. Piotra w Rzymie/.

 

Z okazji roku Jubileuszowego – roku 2000 od narodzin Jezusa  Chrystusa – Błogosławiony dziś Jan Paweł II - wtedy powiedział do zgromadzonych w Rzymie policjantów z całego świata: ” Pełnicie trudną służbę, ale niezbędną służbę społeczeństwu, nie szczędząc wysiłków, aby zapewnić ład i porządek w miastach. To wy pomagacie mieszkańcom ośrodków miejskich i okolic przestrzegać praw, które są podstawą zgodnego o harmonijnego współżycia; dzięki wam osoby niepełnosprawne i niepełnoletnie mogą uzyskać cenną pomoc, gdy napotykają trudności; środowisko naturalne, dobro publiczne i prywatne zostają zabezpieczone, a zdrowie obywateli jest skutecznie chronione dzięki waszym konsekwentnym działaniom prewencyjnym. Ponadto ułatwiacie poszczególnym osobom kontakty z władzami i urzędami komunalnymi. Z kolei w chwilach szczególnie trudnych stajecie się pośrednikami czynnej solidarności całej wspólnoty. Łatwo się  domyślić, że wszystko to nakłada na was ogrom zadań, które wymagają konsekwencji i ofiarnego zaangażowania w służbę wspólnemu dobru, a także wrażliwości na człowieka, poczucia odpowiedzialności, niewyczerpanej cierpliwości i postawy akceptacji wobec wszystkich. Są to niełatwe umiejętności, dlatego tak ważne jest, abyście mogli liczyć na pomoc Bożą! ....

 

 

 

 …..  Pełniąc tę misję, zachowujcie zawsze świadomość, że każdy człowiek jest kochany przez Boga, jest Jego stworzeniem i zasługuje na akceptację i szacunek. Każda ludzka istota kryje w sobie skarb dobroci i nadziei, która zostaje często niestety stłumiona przez niesprawiedliwość i przemoc. Jesteśmy wszyscy wezwani, aby zwracać się do siebie nawzajem z odpowiedzialnością i życzliwością, bo tylko miłość mająca źródło swe w Bogu zdolna jest przemienić człowieka i pobudzić jego wzrost. Niech łaska Jubileuszu odnowi ducha wiary, z jakim oddajecie się swojej pracy, skłaniając was do przeżywania jej w sposób jeszcze bardziej świadomy, ofiarny i wielkoduszny. Jestem pewien, ze jeśli tak będziecie postępować, nie tylko odkryjecie na nowo, jakie znaczenie ma wasza cenna służba dla obywateli, ale doświadczenie też, że została wam powierzona rola wychowawcza, która zapewniając odpowiednią jakość relacji międzyludzkich, budując społeczność, w której mogą żyć lepiej i spokojniej. Wypowiadając to życzenie, modlę się o Bożą pomoc dla was i dla waszej pracy, abyście mogli być autentycznymi twórcami zgody i sprawiedliwości.

Zawierzam was macierzyńskiej opiece Najświętszej Panny i z serca udzielam każdemu z was, waszym kolegom i waszym rodzinom specjalnego Apostolskiego Błogosławieństwa.”

 

 

Zakres działalności kapelana wynikający ze specyfiki stanowiska:

 

1-koordynacja i organizacja uroczystości religijnych w środowisku policyjnym

                   w porozumieniu  z Kierownictwem KWP /KMP, KPP/ Gdańsk;

2-duszpasterstwo zwyczajne dla Oddziału Prewencji Policji KWP w Gdańsku,

                   Ośrodka Szkolenia Policji w Gdańsku,/ lub szkoły policji/;

3-organizowanie nabożeństw i Mszy św. wg. potrzeby i życzenia środowiska policyjnego;

4-pomoc w przygotowaniu i przyjęcia sakramentów św., oraz kursów przedmałżeńskich;

5-współuczestnictwo w doskonaleniu zawodowym w zakresie etyki;

6-prowadzenie ”telefonu zaufania” dla policjantów, porady telefoniczne;

7-konsultacje psychologiczne oraz poradnictwo w sytuacjach kryzysowych dla policjantów i ich rodzin;

8-porady indywidualne i rodzinne;

9-praca w zespole przeciwdziałania uzależnieniom wśród funkcjonariuszy;

10-współuczestnictwo w ceremoniale policyjnym;

11-budowanie i kształtowanie pozytywnego wizerunku Policji;

12-udział w zespołach, komisjach powołanych przez kierownika jednostki Policji;

 

Program pastoralny:

 

20 maja- rocznica poświecenia kaplicy policyjnej;

24 lipca- rocznica powstania Policji Państwowej; /24.07.1919/

26 sierpnia- odpust kaplicy policyjnej na Złotej Karczmie;

29 września- św. Michała Archanioła- święto patrona policjantów- spotkanie ogólnopolskie na Jasnej Górze;

Grudzień- spotkanie opłatkowe środowiska policyjnego;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Początki duszpasterza policji i notatki z Gazety Policyjnej wydawanej przez Związki Zawodowe NSZZ Solidarność Policjantów w Gdańsku w roku 1990.

 

 

 

Dnia 24 listopada 1989 roku w Oddziale Prewencji Milicji Obywatelskiej w Gdańsku-Złotej Karczmie z inicjatywy starszego sierżanta Mieczysława Rogowskiego ukonstytuowała się grupa inicjatywna w sprawie utworzenia związku zawodowego w jednostce, w skład, której weszli jeszcze: sierżant sztab. Eugeniusz Guppert, kapitan Bogusław Martyniak i kapitan Roman Rybka. Grupa przekształciła się w tymczasowy komitet założycielski związku, którego przewodniczącym został st. sierżant Mieczysław Rogowski, a wiceprzewodniczącym kapitan Roman Rybka.

Niezależne, samorządne związki zawodowe funkcjonariuszy w tym czasie tworzyły się w różnych jednostkach MO tak na terenie Trójmiasta, jak i w całym Kraju

Jednym z tych, którzy pośpieszyli z konkretnym działaniem na rzecz odzyskania wiarygodności i zaufania społecznego przez funkcjonariuszy ówczesnej MO był Ks. Prałat Henryk Jankowski. Z jego inicjatywy i przy organizacyjnej pomocy w dniu 17 grudnia 1989 roku w Kościele św. Brygidy odbyła się Msza św. Pojednania, w której uczestniczyły liczne poczty sztandarowe związków, przedstawiciele tworzących się w MO związków zawodowych i licznie zgromadzone społeczeństwo. Por. Andrzej Kaszubowski, zastępca komendanta IV komisariatu MO w Gd-Oliwie, wiceprzewodniczący NSZZ funkcjonariuszy MO – przeprasza polskie społeczeństwo „za wyrządzone krzywdy”, prosi o wybaczenie i ślubuje służbę narodowi i społeczeństwu.

         Z inicjatywy komitetu założycielskiego NSZZ w Oddziale Prewencji w Gdańsku odbyło się na terenie jednostki spotkanie załogi z zaproszonymi posłami, na które przybyli poseł Krzysztof Dowgiałło i dyrektor biura poselsko-senatorskiego Jacek Starościak oraz obecny był prezydent Miasta Gdańska. Spotkanie dało możliwość poznania charakteru jednostki, warunków socjalno-bytowych, rzekomych przywilejów, a także przybliżyło posłowi sytuacje w milicji roku 1989.

         13 lutego 1990 roku milicyjni związkowcy przeżywają kolejny wielki dzień. Na obrady Krajowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ FMO w Gdańsku przybywa Lech Wałęsa. W marcu dochodzi do kolejnego spotkania z przewodniczącym  „Solidarności”, który w obecności ścisłego kierownictwa MSW poparł postulaty i działania podejmowanie przez związek. Stwierdził między innymi, że  „Wasz Związek jest ruchem reformatorskim, musi być teraz silny, bądźcie zwarci i gotowi, tylko tą drogą wygramy”.

 

         Funkcjonariusze jednostki OPP w Gdańsku z inicjatywy komitetu zakładowego NSZZ wzięli udział w dniach 14 i 15 kwietnia 1990 roku w liturgii Wielkopostnej, pełniąc w kościele św. Brygidy straż honorową przy Grobie Pańskim.

 

6 kwietnia 1990 roku Sejm III Rzeczypospolitej na miejsce milicji – powołał POLICJĘ, nawiązując do jej przedwojennej poprzedniczki.

 

29 kwietnia 1990 roku dokonano pierwszego w Kraju poświęcenia sztandaru Niezależnych, Samorządnych Związków Zawodowych Policji woj. Gdańskiego. Dnia 29 kwietnia 1990 roku na placu przy kościele św. Brygidy, odbyła się z udziałem Biskupa Gdańskiego Tadeusza Gocłowskiego i proboszcza parafii ks. Henryka Jankowskiego uroczysta Msza św. w intencji powołanej do życia -Policji- w której udział brały liczne rzesze funkcjonariusze garnizonu pomorskiego, a także przybyło na nią delegacje garnizonów z całego kraju. Biskup Gdański Tadeusz Gocłowski dokonał poświęcenia pierwszego w kraju sztandaru związkowego NSZZ woj. Gdańskiego. Aktu wręczenia sztandaru dokonał Dowódca Marynarki Wojennej - Kontradmirał Romuald Waga. Po uroczystości uformował się pochód spośród uczestników uroczystości, licznie zebranych wiernych, mieszkańców Gdańska, który udał się pod Pomnik Poległych Stoczniowców, gdzie nastąpiło złożenie wieńców. Przemówienie wygłosił m. inn. szef WUSW w Gdańsku Płk Stefan Bachorski. Dla policjantów wyznających chrześcijańskie wartości był to dowód rozpoczęcia nieodwracalnego procesu reformowania aparatu policji, jako formacji prawdziwie służącej obronie życia, zdrowia i mienia obywateli.

 

5 maja 1990 roku jednostkę na Złotej Karczmie odwiedził Ks. Prałat Henryk Jankowski, został zaproszony również na tradycyjna grochówkę, którą spożywali razem kursanci i kadra kierownicza.

 

8 maja 1990 roku jednostkę odwiedził Ks. Biskup Tadeusz Gocłowski, wraz z Ks. Prałatem Henrykiem Jankowskim. Dostojny gość zwiedził przyszłe pomieszczenia koszarowe jednostki – obecnie ul. Słowackiego 161.

 

W dniu 11 maja 1990 roku następuje formalna rejestracja przez Sąd Wojewódzki w Warszawie – statut Związku- działa oficjalnie NSZZ Policjantów.

 

Dnia 20 maja 1990 roku dokonano poświęcenia pierwszej w III Rzeczypospolitej, Kaplicy Policyjnej pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej Królowej Polski, na terenie OP KWP w Gdańsku-Złotej Karczmie. Aktu poświęcenia dokonał Ks. Biskup Tadeusz Gocłowski.

         A jeszcze w miesiącu marcu 1990 roku na terenie jednostki przeprowadzono sondaż wśród kursantów jednostki, a to z inicjatywy związku, i jak się okazało prawie 5/6 funkcjonariuszy w służbie kandydackiej, życzy sobie w jednostce Kaplicy i obecności Kapelana. W tej sytuacji związek podjął starania w kierownictwie służbowym Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, o uzyskanie pomieszczeń w budynku Koszar Jednostki przy ul. Słowackiego 161. Remont i adaptację pomieszczeń na Kaplicę wykonali w czynie społecznym pracownicy Stoczni Gdańskiej i funkcjonariusze jednostki OP. Ks. Prałat H. Jankowski własnym sumptem wyposażył Kaplicę, ufundował obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, naczynia i szaty liturgiczne, ołtarz, tabernakulum.

 

27 maja 1990 roku jednostkę OP KWP na Złotej Karczmie odwiedził Przewodniczący Krajowej Wspólnoty Policjantów Chrześcijańskich Francji, brygadier policji, diakon Andre Mahe.

 

19 czerwca 1990 roku. Decyzją Kurii Biskupiej w Gdańsku, do naszej jednostki skierowany został kapelan. Jest nim ks. Bogusław Głodowski. Począwszy od 24 czerwca 1990 roku Msze św. w Kaplicy w jednostce będą się odbywać  w godz. 8.oo i 11.oo. W niełatwej pracy nad prostowaniem ścieżek wiodących do Pana, życzymy ci księże Kapelanie dużo Łask Najwyższego. /Gazeta nr 7/1990/

 

Jak zapewne wszyscy zauważyli, droga wiodąca do kaplicy zastała wyłożona płytą. Osobiście zaangażowali się w tej pracy koledzy: Stanisław Kamiński i Kazimierz Cisewski, którym pięknie dziękujemy za społeczną aktywność. Składamy niemniej serdeczne podziękowania Komendantowi OC kapitanowi Albinowi Dolatowskiemu, który rozumiejąc znaki czasu, do pracy tej skierował swych podkomendnych. I wam także koledzy junacy szczere słowa podziękowania. /Gazeta nr 7/1990/

 

 

1 sierpnia 1990 roku dekretem Ks. Biskupa Tadeusza Gocłowskiego, na terenie Złotej Karczmy również i jednostki została erygowana parafia, której patronem został św. Rafał Kalinowski, a proboszczem Ks. Bogusław Głodowski.

 

 

 

 

 

 

 

Dnia 11 sierpnia 1990 roku o godzinie 10.oo odbędzie się na Jasnej Górze nadanie sztandaru Policji Garnizonu Częstochowskiego, połączone z poświęceniem i uroczystą Mszą św. na którą w imieniu organizatorów wszystkich zapraszamy. Uroczystość ta powinna stać się jednocześnie I Ogólnopolską Pielgrzymką Policjantów na Jasną Górę. Pomysłodawcą jest nasz niestrudzony ks. Prałat Henryk Jankowski. Serdecznie zapraszamy wszystkich którym czas wolny od służby na to pozwoli o gremialny udział. Biorącym w niej udział prosimy o występowanie w umundurowaniu. … Spodziewane jest przybycie grup pielgrzymkowych ze wszystkich garnizonów Policji w Kraju. Wyjazd grupy Gdańskiej nastąpi w noc z 10/11 sierpnia 1990 roku. /Gazeta nr 11/1990/

 

Dnia 26 sierpnia 1990 roku z inicjatywy kapelana jednostki ks. Bogusława Głodowskiego i NSZZ w OPP Gdańsk, z okazji święta M. B. Częstochowskiej – Królowej Polski, odbyła się na terenie koszar pierwsza, uroczysta Msza św. polowa, połączona z dniem otwartych koszar. Uroczystość zgromadziła poza kadrą i kurantami jednostki, także zaproszonych mieszkańców Gdańska. Zgodnie z odpustową tradycją po Mszy św. odbył się festyn, na którym wystąpiły: zespół regionalny „Hopowianie”, orkiestra Stoczni Gdańskiej i zespół muzyczny z naszej jednostki. Kompania antyterrorystyczna urządziła pokaz sprzętu specjalistycznego. Uroczystość zaszczycili swoją obecnością: Sufragan Gdański Bp Zygmunt Pawłowicz, wiceprezydent miasta Gdańska Andrzej Gliniecki oraz zastępca Komendanta Woj. Policji w Gdańsku mjr Jerzy Rusik.

 

Wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania Odpustu w Kaplicy pw. Matki Boskiej Częstochowskiej- Królowej Polski w koszarach OPP w Gdańsku, a także dostojnym gościom w osobach Ks. Bpa Zygmunta Pawłowicza, wiceprezydenta miasta Gdańska A. Glinieckiego i zastępcy komendanta Woj. Policji mjr-a J. Rusika, z serca składamy serdeczne podziękowania. /Gazeta nr 11/ 1990/

 

Kuria Metropolitalna Gdańska

ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa

tel.:(+48 58) 552-00-51
fax.: (+48 58) 552-27-75
kuria@diecezja.gda.pl

od poniedziałku do piątku w godz. 9.00 - 13.00