Św. Gerard Majella całe życie spędził we Włoszech. Blisko trzy wieki po śmierci zakonnika jego relikwie wyruszyły w drogę przez Alpy i Karpaty aż nad Bałtyk. W Gdyni powitano je 3 listopada. Podczas Eucharystii o. Władysław Bodziony CSsR mówił o świętości, którą można rozpoznać w trosce o najbliższych, przebaczeniu i pomocy ubogim.

W dniach 3-5 listopada relikwie św. Gerarda Majelli nawiedziły Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Piotra Rybaka w Gdyni. We wtorek wieczorem relikwiarz wnieśli do świątyni uczniowie szkoły morskiej. Ich galowe mundury przypominały o więzi parafii przy Portowej z marynarzami i rybakami. Uroczystemu powitaniu przewodniczył proboszcz i przełożony gdyńskiej wspólnoty redemptorystów o. Andrzej Kryger CSsR.

Proboszcz mówił o spotkaniu z Bogiem, który działa w życiu świętych, i z człowiekiem, który odpowiedział na Jego miłość. Przypomniał, że Gerard jest szczególnie bliski rodzinom, matkom oczekującym narodzin dziecka i ludziom powierzającym mu swoje troski. - Święty Gerard Majella, redemptorysta, człowiek prostego serca, uczy nas, że świętość nie jest zarezerwowana dla nielicznych. Jest drogą dostępną każdemu, kto potrafi zaufać Bogu, kochać drugiego człowieka i wiernie wypełniać swoje codzienne obowiązki - mówił o. Kryger.

Zachęcał, by czas nawiedzenia przeżyć z ufnością. - Jego życie przypomina nam, że w każdej sytuacji możemy zwracać się do Boga z ufnością dziecka. Witając dzisiaj jego relikwie, otwórzmy nasze serca na obecność Boga. Niech ten święty czas umocni naszą wiarę, odnowi nasze rodziny, naszą parafię, nasze miasto - modlił się proboszcz. Podczas Mszy św. polecał Bogu duchowe owoce peregrynacji dla parafii i rodzin.

Relikwie św. Gerarda Majelli w Gdyni - procesja wejścia, okadzenie ołtarza
Wioleta Żurawska /Foto Gość

Homilię wygłosił o. Władysław Bodziony CSsR, jeden z kustoszy polskiej peregrynacji. Nawiązał do odczytanego fragmentu Księgi Syracha o pamięci przechowywanej przez pokolenia. Mówił o opowieściach przekazywanych w rodzinach, o wielkich przodkach, a przede wszystkim o wierności Boga wobec swojego ludu. W tę pamięć wpisał również postać Gerarda, brata zakonnego żyjącego u początków zgromadzenia redemptorystów. - Żył u samych korzeni, u początku, u źródła naszego zgromadzenia. Niesie więc tę pierwotną gorliwość naszego charyzmatu - podkreślił.

Kaznodzieja przypomniał intencje, z którymi wierni zwracają się do świętego. Wymienił zagrożone ciąże, małżeństwa proszące o potomstwo, sytuacje beznadziejne, dobrą spowiedź i przygotowanie do śmierci. Zatrzymał się jednak przy tym, z czego wyrastała cała duchowość Gerarda. - Rozpoczynając peregrynację jego świętych relikwii, trzeba, aby wybrzmiał najpiękniejszą symfonią bezwzględnie największy charyzmat, bez którego nie byłoby tych tu wymienionych. Heroiczna miłość Jezusa. Zachwycony Jezusem od najmłodszych lat swojego życia. Zapatrzony w niebo przez lustro monstrancji i ran Jezusa - mówił.

O. Bodziony wyraził nadzieję, że spotkanie ze świętym ożywi w parafiach adorację Najświętszego Sakramentu. Zwrócił uwagę na cierpliwość, z jaką Gerard znosił przeciwności, cierpienie i niesprawiedliwy osąd. Jej źródła szukał właśnie w godzinach spędzonych na modlitwie. Przywołał obraz turysty stojącego przed dziełem sławnego malarza. Taki człowiek może długo podziwiać obraz, lecz pozostaje za wyznaczoną barierą. Gerard ze spotkania z Jezusem wychodził do ludzi. - W jego duchowość wpisany jest dynamizm. Wykazuje się duchowością ucznia, który przyswoił sobie polecenie Pana „Idźcie”. Jego wpatrywanie się w Jezusa cały czas jest w drodze - tłumaczył kustosz peregrynacji.

Relikwie św. Gerarda Majelli w Gdyni - rozpoczęcie homilii o. Władysława Bodzionego CSsR
Wioleta Żurawska /Foto Gość

Opowiedział o chłopcu z Muro Lucano, który zbierał dzieci z ulic rodzinnego miasteczka, prowadził je na adorację, a potem uczył je wiary. Robił to jeszcze przed wstąpieniem do zgromadzenia. - Proszę mi pokazać dziesięcio- czy jedenastolatka, który zbiera dzieci na ulicach Gdyni, prowadzi je na adorację, a potem je katechizuje - zwrócił się do zgromadzonych.

Z tego zapatrzenia w Jezusa brała się także wrażliwość na ludzką biedę. Gerard wcześnie stracił ojca i musiał podjąć pracę, by pomóc w utrzymaniu rodziny. Kiedy zaczął zarabiać, dzielił wypłatę na trzy części. Jedną oddawał matce, drugą przeznaczał na Msze św. za dusze czyśćcowe, trzecią rozdawał ubogim. Bywało, że już następnego dnia nie miał nic dla siebie. Kiedy dostał od wuja nowe ubranie, spotkał człowieka proszącego o jałmużnę. Nie miał pieniędzy, którymi mógłby się podzielić, więc oddał mu otrzymany strój. - Jego serce czytało ból ubogich. Rozumiał ból cierpienia i upokorzenia spowodowanego nędzą - mówił o. Bodziony.

Te historie kaznodzieja zestawił z odczytaną podczas Eucharystii przypowieścią o domu zbudowanym na skale. Zwrócił uwagę na różnicę między słuchaniem słowa a wypełnianiem go w codziennych relacjach. - O świętych mówimy, że są Ewangelią przełożoną na życie. Że to Ewangelia w praktyce - powiedział.

Zachęcał, by poznawaniu Pisma Świętego towarzyszyło czytanie żywotów świętych. W ich historiach można zobaczyć, jak słowa Ewangelii stają się konkretnymi decyzjami. Mówił też o rachunku sumienia, w którym obok praktyk religijnych jest miejsce na pytanie o drugiego człowieka. - Bardzo często największe poczucie winy mamy wtedy, gdy się nie pomodlimy, gdy jakąś modlitwę opuścimy. A mniej albo w ogóle nie cierpimy z braku przebaczenia, pomocy, uwagi, rzetelnego zadbania o potrzeby małżonka - zauważył.

Relikwie św. Gerarda Majelli w Gdyni - fragment homilii o. Władysława Bodzionego CSsR
Wioleta Żurawska /Foto Gość

O. Bodziony mówił również o ufności Gerarda i odwadze, z jaką odpowiadał na Bożą miłość. - Świętość to ogromna, ufna miłość. Miłość pełna prostoty, uniżenia i dziecięctwa - podkreślił. Spotkanie z taką postawą może budzić podziw, ale także zawstydzać i skłaniać do przyjrzenia się własnemu życiu. Kaznodzieja wiązał z tym nadzieję na owoce nawiedzenia. - Gerard chce nam pokazać niebo. Chce nam pokazać świętość - mówił.

Razem z relikwiami wędruje księga próśb, która po peregrynacji trafi do sanktuarium w Materdomini. W Gdyni była już niemal pełna. O. Bodziony mówił, że zapisano w niej setki intencji. Zatrzymał się przy jednej, której wśród nich nie znalazł. Ujął ją w kilku słowach: "Gerardzie, wyproś mi świętość". - Po to jest nam dane życie, abyśmy tu i teraz wybrali świętość. Wybrali życie wieczne, wybrali niebo. I z tej perspektywy chcieli dalej żyć - zachęcał.