W jej niewielkim mieszkaniu ludzie szukali wsparcia, pokoju i bliskości Boga. W 25. rocznicę śmierci s. Judyty Urszuli Napierskiej w kościele św. Jadwigi Śląskiej w Gdańsku-Nowym Porcie sprawowano Mszę św. pod przewodnictwem abp. Tadeusza Wojdy.

Eucharystia zgromadziła kapłanów, siostry zakonne, przedstawicieli Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej, świadków życia i świętości zakonnicy oraz wiernych, którzy przybyli z różnych stron Polski. Obecni byli także członkowie trybunału procesu beatyfikacyjnego s. Urszuli: postulator ks. Łukasz Białek, delegat arcybiskupa ks. Łukasz Osiński, promotor sprawiedliwości ks. Łukasz Szymański i notariusz ks. Adam Jeszka.

Proboszcz parafii, ks. Paweł Górny, witając zgromadzonych, przypomniał, że świadectwo s. Urszuli nie sprowadza się jedynie do jej mistycznych doświadczeń i nadzwyczajnych znaków, o których mówią świadkowie. Równie ważna jest zwyczajność jej świętości, dostrzegalna w codziennych spotkaniach z ludźmi. Przywołał wspomnienia osób, które mówiły o szczególnym pokoju, jaki towarzyszył spotkaniom z zakonnicą. - Świętość to normalność. To ktoś, przy kim odczuwamy obecność Bożą i możemy się przy tym świetle ogrzać. Po prostu dobrze nam jest - podkreślił.

25. rocznica śmierci s. Urszuli Napierskiej - rozpoczęcie Mszy św.
Gość Gdański

Do tego obrazu nawiązał w homilii abp Tadeusz Wojda, wskazując, że liczny udział wiernych w uroczystości jest świadectwem, iż s. Urszula nadal żyje w sercach ludzi. - To znaczy, że siostra Urszula żyje w naszych sercach, nie tylko w pamięci. Żyje w nas w jakiś sposób. Jej przesłanie ciągle nam coś przypomina, a przesłanie jej osobistego życia jest dla nas ważne, bo przypomina, że w każdej sytuacji, w każdych okolicznościach możemy być ludźmi świętymi - mówił metropolita.

Odnosząc się do czytanej tego dnia Ewangelii o dziesięciu pannach, arcybiskup ukazał s. Urszulę jako jedną z mądrych panien, które były przygotowane na przyjście Oblubieńca. Przypomniał, że oliwa z ewangelicznej przypowieści symbolizuje codzienną relację człowieka z Jezusem, budowaną przez modlitwę, wierność i dobre uczynki. Właśnie taka relacja charakteryzowała życie zakonnicy.

- Jakże ona była mądrą panną, która całe życie, od samego początku, starała się przeżywać w ten sposób, w głębokiej relacji z Jezusem Chrystusem - mówił abp Wojda. Podkreślił, że jej droga nie była łatwa. Doświadczała odrzucenia, wojny, utraty większości rodziny i długich okresów samotności. Kiedy została wyrzucona z domu, musiała tułać się po lasach i pustych domach. Później wielokrotnie pukała do klasztornych fur­t, ale nie zawsze mogła znaleźć w nich miejsce. Przez wiele lat jej życie było nieustannym poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie o własne powołanie.

Mimo tych doświadczeń nie przestała ufać Bogu. - Wiedziała, że z Chrystusem może wszystko. Dlatego te piękne słowa, kiedy pisze swój dzień i zaczyna pisać: "Bóg i nic ponad Bogiem". Bóg i nic ponad Bogiem, bo wszystko, co się dzieje w naszym życiu, jest z dopustu i woli Bożej - przywołał arcybiskup.

Metropolita zwrócił uwagę na jej szczególną więź ze słowem Bożym i Eucharystią. Siostra Urszula nie tylko często przyjmowała Komunię św., ale również regularnie karmiła się Pismem Świętym, próbując zrozumieć, kim jest Ten, który ją powołuje, i dlaczego prowadzi ją właśnie taką drogą. Słowo Boże dawało jej światło, wskazywało kierunek i umacniało w codzienności.

Arcybiskup przypomniał również o ogromie cierpienia, które towarzyszyło zakonnicy. Choroby, liczne operacje i fizyczny ból nie odebrały jej nadziei. - Tego krzyża w jej życiu nie brakowało. Tego krzyża bardzo ciężkiego było nawet bardzo dużo, ale ona mimo wszystko ten krzyż ukochała, ten krzyż przyciskała do swojego serca i z tym krzyżem szła do przodu - podkreślił. Jej cierpienie stawało się ofiarą składaną Bogu i częścią duchowej drogi, którą konsekwentnie podążała.

25. rocznica śmierci s. Urszuli Napierskiej - proboszcz parafii, ks. Paweł Górny.
Gość Gdański

W homilii abp Wojda wspomniał także o szczególnych doświadczeniach mistycznych s. Urszuli. Gdy coraz głębiej odkrywała, jak bardzo Bóg ją kocha, otrzymywała - jak mówił - szczególne znaki, także poprzez cierpienie i stygmaty. Zrozumiała wówczas, że jej apostolstwo i posługa mają być szczególnym wsparciem dla kapłanów, ale również dla wszystkich, którzy przychodzili do niej po pomoc i umocnienie.

- Kiedy się czyta, ileż ludzi do niej przychodziło, to ona przecież była tą zwykłą, prostą osobą, a iluż przychodziło do niej, żeby u niej szukać tego wsparcia - zauważył metropolita. Podkreślił, że zakonnica nie potrzebowała wielkiej wiedzy ani szczególnych umiejętności, by pomagać innym. Jej siłą była mądrość wypływająca z bliskości Boga.

- Maleńki pokoik. Ona, która nie była znawcą nie wiadomo czego, ale była mądra mądrością Boga - mówił. I właśnie w tym niewielkim pokoju wielu ludzi mogło znaleźć duchowe wsparcie, pokój i nadzieję. Arcybiskup porównał ją do lampy, której światło rozjaśniało życie innych.

Przypomniał również dzień jej pogrzebu, 8 listopada 2001 r. Wówczas liczni wierni towarzyszyli jej w ostatniej drodze na cmentarz, dając świadectwo wdzięczności za jej obecność pośród nich. - Byli wdzięczni za to, że Pan Bóg postawił ją pośród nich, że dał im taką osobę: prostą, a jednocześnie świętą, tajemniczą, a jednocześnie mówiącą ludziom o wszystkim, co Boże. Była zwyczajną, a jednocześnie niezwyczajną - przypomniał abp Wojda.

5. rocznica śmierci s. Urszuli Napierskiej - fragment homilii abp. Tadeusza Wojdy.
Gość Gdański

Na zakończenie homilii zachęcił wiernych, by przykład życia s. Urszuli nie pozostał jedynie wspomnieniem. Jej historia ma przypominać, że świętość nie jest zarezerwowana dla wybranych, lecz jest powołaniem każdego człowieka. - Dzisiaj pragniemy, żeby ona dalej żyła w nas, żeby nas umacniała w naszej wierze i przede wszystkim przypominała, jak mamy żyć, że my również jesteśmy powołani do tej samej świętości - mówił metropolita.

Siostra Judyta Urszula Napierska zmarła 3 listopada 2001 r. w Gdańsku. Jej życie, naznaczone cierpieniem, poszukiwaniem drogi powołania i głęboką relacją z Bogiem, stało się świadectwem dla wielu osób. Dziś, w trwającym procesie beatyfikacyjnym, Kościół bada jej życie i opinię świętości, a kolejne rocznice śmierci są okazją do przypominania jej duchowego dziedzictwa.