św. Jan Paweł II

Nic tak nie jest potrzebne człowiekowi jak Miłosierdzie Boże - owa miłość łaskawa, współczująca,

wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga.

św. Siostra Faustyna Kowalska

Niech wszechmoc miłosierdzia Twego, o Panie, rozsławiona będzie po świecie całym,

niechaj cześć Jego nigdy nie ustanie, głoś, duszo moja, miłosierdzie Boże z zapałem.

bł. ks. Michał Sopoćko

Decydującym czynnikiem w otrzymaniu miłosierdzia Bożego jest ufność.

Ufność Bogu ma być mocna i wytrwała, bez zwątpień i słabości.

św. Matka Teresa z Kalkuty

Największym złem jest brak miłości i miłosierdzia, okrutna obojętność wobec bliźniego,

który wyrzucony został przez margines życia w skutek wyzysku, nędzy, choroby.

Papież Franciszek

Miłosierdzie to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę.

Miłosierdzie to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie.

Arcybiskup Metropolita Sławoj Leszek Głódź

Abp Sławoj Leszek Głódź urodził się 13 sierpnia 1945 roku w Bobrówce (Arch. Białostocka). W 1964 roku rozpoczął studia w Białostockim Seminarium Duchownym, skąd w trzecim roku nauki powołano go na pełne dwa lata do wojska. Służbę wojskową odbył w jednej z utworzonych wówczas kompanii kleryckich w 32 Budziszyńskim Pułku Zmechanizowanym w Kołobrzegu oraz Mazurskiej Brygadzie Saperów w Szczecinie-Podjuchy.

Święcenia kapłańskie otrzymał 14 czerwca 1970 roku z rąk Bp. Henryka Gulbinowicza, administratora apostolskiego w Białymstoku.

Po święceniach pracował duszpastersko w Szudziałowie na Białostocczyźnie i w Paryżu wśród Polonii. Studia kanoniczne odbył w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się w Rzymie w zakresie prawa kanonicznego Katolickich Kościołów Wschodnich.

W okresie od marca do grudnia 1980 roku był pracownikiem nadzwyczajnym Synodu Biskupów w Rzymie. Następnie pracował w Kurii Arcybiskupiej i Sądzie Arcybiskupim w Białymstoku. Jednocześnie był dyrektorem studium katechetycznego. W 1981 roku był kapelanem "Solidarności" Regionu Białystok.

Od września 1981 roku rozpoczął pracę w Watykanie, w Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, gdzie prowadził sekcję Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcję Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego.

8 września 1984 roku otrzymał godność Prałata Jego Świątobliwości.

21 stycznia 1991 roku wraz z ustanowieniem Ordynariatu Polowego w Polsce został mianowany przez Ojca Świętego Biskupem Polowym Wojska Polskiego z siedzibą tytularną w Bettonie we Włoszech.

23 lutego tegoż roku w Jasnogórskiej Bazylice przyjął święcenia biskupie, a dzień później odbył z ceremoniałem wojskowym uroczysty ingres do Katedry Polowej Wojska Polskiego.

18 kwietnia 1991 roku otrzymał z rąk Prezydenta RP nominację na stopień generała brygady Wojska Polskiego, a 11 listopada 1993 roku na stopień generała dywizji. W uznaniu zasług na polu duszpasterstwa wojskowego Prezydent RP, Lech Wałęsa, w dniu 22 grudnia 1995 roku nadał mu Krzyż Oficerski Polonia Restituta.

W 1994 roku Ojciec Święty Jan Paweł II powołał go do grona konsultorów Kongregacji ds. Katolickich Kościołów Wschodnich.

Od dnia 2 maja 1995 roku jest delegatem Konferencji Episkopatu Polski do opieki duszpasterskiej nad harcerstwem polskim.

22 stycznia 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go członkiem Centralnego Biura do Spraw Koordynacji Duszpasterskiej Ordynariatów Polowych w Kongregacji ds. Biskupów.

W dniu 7 marca 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II upoważnił Kongregację ds. Biskupów do zmiany stolicy tytularnej Biskupa Polowego WP z Bettona na tytuł: Biskup Ordynariusz Polowy w Polsce (Vescovo Militare per la Polonia).

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 2 listopada 1998 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w służbie duszpasterskiej w Wojsku Polskim oraz za działalność społeczną.

Jest członkiem Rady Episkopatu Polski do spraw Społecznych oraz Rady do spraw Polonii i Polaków za granicą Konferencji Episkopatu Polski. Uczestniczy w Komisji ds. Stałych Kontaktów Episkopatu Francji i Polski.

Był członkiem Krajowego Komitetu Roku Jubileuszowego 2000.

W 2000 roku został przyjęty do grona Kawalerów Maltańskich w randze Kapelana Konwentualnego "ad honorem".

W dniu 13 listopada 2000 roku Prymas Polski Kardynał Józef Glemp włączył go do grona Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie w randze Komandora z Gwiazdą.

Uchwałą Konferencji Episkopatu Polski na 313 Zebraniu Plenarnym w Łowiczu w dniu 22 czerwca 2001 roku został mianowany Krajowym Duszpasterzem Kombatantów.

Natomiast w dniu 29 listopada 2001 roku Konferencja Episkopatu Polski na Zebraniu Plenarnym na Jasnej Górze wybrała go na Przewodniczącego Rady ds. Środków Społecznego Przekazu Konferencji Episkopatu Polski.

W dniu 21 marca 2002 roku na Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski został Przewodniczącym Zespołu Biskupów ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja.

320 Zebranie Konferencji Episkopatu Polski na Jasnej Górze w dniu 28 listopada 2002 roku powołało go do Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski.

Konferencja Episkopatu Polski podczas 322. Zebrania Plenarnego w dniu 30 kwietnia 2003 roku - działając jako fundator Fundacji "Dzieło Nowego Tysiąclecia" - podjęła uchwalę o powołaniu go w skład Rady tej Fundacji na okres 3 lat, poczynając od dnia 10 maja 2003 roku.

17 lipca 2004 roku Ojciec Święty Jan Paweł II - w uznaniu pracy i dokonań - podniósł go do godności Arcybiskupa "ad personam".

Dnia 26 sierpnia Jego Świątobliwość Jan Paweł II mianował Księdza Arcybiskupa "ad personam" ordynariuszem Diecezji Warszawsko-Praskiej.

Rządy w Diecezji Warszawsko-Praskiej objął podczas uroczystego ingresu dnia 2 października 2004 r. o godz. 11.00.

Źródło www.diecezja.waw.pl

Z Arcybiskupem Metropolitą Gdańskim Tadeuszem Gocłowskim współdziałał m.in. w Komisji Wspólnej Rządu RP i Konferencji Episkopatu Polski oraz w Zarządzie Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia.


17 kwietnia 2008 r. Ojciec Święty Benedykt XVI mianował Księdza Arcybiskupa - Metropolitą Gdańskim.

Swoją nową posługę Abp Metropolita objął podczas uroczystego ingresu do Bazyliki Archikatedralnej w Gdańsku Oliwie 26 kwietnia o godz. 12.00.

21 czerwca 2008 r. udzielił pierwszych święceń kapłańskich w Archidiecezji Gdańskiej, w Bazylice Mariackiej w Gdańsku.

29 czerwca 2008 r. w Rzymie otrzymał z rąk Papieża Benedykta XVI paliusz - znak metropolity.

 

pobierz herb - PNG 1153x1250 px

 

 

 

Biskup Pomocniczy Wiesław Szlachetka

Ksiądz Biskup Wiesław Szlachetka urodził się 21 listopada 1959 w Małej Komorzy z Rodziców Władysława i Czesławy zd. Gleba. Pochodzi z rodziny religijnej, do kapłanów odnoszącej się z uszanowaniem. chrzest otrzymał 6 grudnia 1959 w Raciążu k. Tucholi. Bierzmowanie - 14 maja 1975 w tejże Parafii.

Od młodości odznaczał się pobożnością. Często przystępował do sakramentów świętych, przez długie lata jako ministrant. Ze względu na chorobę ojca po odbyciu nauki w szkole podstawowej w Dąbrówce i w Kiełpinie, ukończonej w roku 1974, pomagał rodzicom w pracy na roli. Jednocześnie kontynuował naukę w Technikum Rolniczym w Sypniewie, ukończoną w 1980 r. maturą (świad. dojrzałości nr 1054 z 23 maja 1980 r.) Dopiero kiedy dorósł jego młodszy brat zwrócił się Wiesław do swojego Proboszcza o pomoc w pokierowaniu do Seminarium. Był bardzo skromny, wcześniej wiedział że jest potrzebny zapracowanym rodzicom do pracy na roli. Dowiedziawszy się o zamiarze syna matka Czesława powiedziała: „Nie chcę być matką, która namawia do kapłaństwa. Ty Synu decyduj, a ja się będę za Ciebie modliła”. Dlatego prośbę o przyjęcie do Seminarium w Pelplinie skierował dopiero 28 października 1980 r. Naukę rozpoczął w roku 1981.

W opinii Proboszcza rodzinnej parafii był zawsze pilny, radosny i posłuszny. Regularnie uczestniczył w liturgii. Jego troską była postępująca ateizacja społeczeństwa. Angażował się w Ruch „Światło-Życie”. Interesował się poezją i biblistyką. Święcenia diakonatu otrzymał 20 czerwca 1985 r. Tytuł magistra teologii otrzymał w Akadamii Teologii Katolickiej w Warszawie 30 czerwca 1986 r.Święcenia kapłańskie otrzymał 17 maja 1986 r. z rąk Księdza Biskupa Mariana Przykuckiego.

W dniu 1 lipca 1986 r. Ksiadz Wiesław Szlachetka został skierowany do parafii Chrystusa Zbawiciela w Gdańsku-Osowej, wówczas w dekanacie Żukowo. 6 września 1988 r. skierował do Księdza Biskupa Mariana Przykuckiego prośbę o podjęcie w ówczesnej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie studiów zaocznych na Wydziale Teologicznym z zakresu biblijno-pastoralnego. Nazajutrz otrzymał na ten zamiar zgodę biskupa i serdeczne błogosławieństwo. W parafii organizował m.in. kolonie dla dzieci z ubogich rodzin. Już w roku 1991 proboszcz Księdza Wiesława, Ksiądz Henryk Bietzke przewidywał, że jego wikariusz mógłby zostać budowniczym nowego kościoła w Osowej. Dlatego pismem z 27 maja 1991 r. prosił swojego Biskupa o pozostawienie Księdza Szlachetki na wikariacie.

Dekretem Księdza Arcybiskupa Metropolity Gdańskiego Tadeusza Gocłowskiego z 15 września 1992 r. Ksiądz Wiesław Szlachetka otrzymał nominację na Wykładowcę w Studium Katechetycznym Archidiecezji Gdańskiej. W kolejnym roku podjął pracę wykładowcy w Gdańskim Archidiecezjalnym Kolegium Teologicznym w Gdyni, a następnie w Gdańskim Seminarium Duchownym. Dnia 8 maja 2000 r. został ustanowiony Proboszczem nowo utworzonej Parafii św. Polikarpa Biskupa i Męczennika w Gdańsku-Osowej, gdzie doprowadził wraz z parafianami do wybudowania nowego kościoła.

Dnia 21 grudnia 2013 r. Ojciec Święty Franciszek za pośrednictwem Nuncjatury Apostolskiej w Polsce ogłosił nominację Księdza dr. Wiesława Szlachetki na Biskupa Pomocniczego Archidiecezji Gdańskiej.

Święcenia odbyły się dnia 4 stycznia 2014 r. w Bazylice Archikatedralnej w Gdańsku-Oliwie o godz. 16.00. Celebrze przewodniczył Ksiądz Arcybiskup Celestino Migliore - Nuncjusz Apostolski w Polsce - główny Konsekrator. Współkonsekratorami byli Ksiądz Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź Metropolita Gdański oraz Ksiądz Arcybiskup Prymas-Senior Henryk Muszyński.

Ksiądz Biskup jako swoje zawołanie przyjął słowa Psalmu 34,4: Magnificate Dominum Mecum – Uwielbiajcie ze mną Pana. Włada językiem angielskim. Tworzy poezję, która jest jedną z form Jego apostolstwa.

 

 

pobierz herb - JPG 5669x5669 px

 

Biskup Pomocniczy Zbigniew Zieliński

Syn Ruperta i Teresy, urodził się 14 stycznia 1965 r. w Gdańsku. Sakrament chrztu przyjął w Parafii pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Gdańsku-Brętowie. Po ukończeniu szkoły podstawowej kontynuował naukę w Technikum Budowy Okrętów „Conradinum” w Gdańsku. Po maturze, w 1985 r. rozpoczął sześcioletnie studia filozoficzno-teologiczne w Gdańskim Seminarium Duchownym. 18 maja 1991 r. przyjął święcenia kapłańskie w bazylice Mariackiej w Gdańsku z rąk Księdza Arcybiskupa Tadeusza Gocłowskiego.

Pracował jako wikariusz w Parafii pw. Matki Boskiej Bolesnej w Gdańsku (1991-1999) i w Parafii Archikatedralnej pw. Trójcy Świętej w Gdańsku (1999-2000). 9 czerwca 2000 r. otrzymał nominację na Dyrektora Wydziału Duszpasterskiego Kurii Metropolitalnej Gdańskiej. Został włączony do Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej i został Członkiem Komisji Głównej III Synodu Gdańskiego (2001). Po uzyskaniu licencjatu z katolickiej nauki społecznej na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie rozpoczął pracę jako wykładowca teologii pastoralnej w Gdańskim Seminarium Duchownym (2002).

15 lipca 2004 r. został mianowany proboszczem Parafii pw. Św. Michała Archanioła w Sopocie, a w roku 2007 Dziekanem Dekanatu Sopot. Równocześnie należał do Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów Archidiecezji Gdańskiej. W 2004 roku obronił na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych pracę doktorską pt. „Przekaz wartości religijnych w zreformowanej polskiej szkole publicznej po 1990 r.”, napisaną pod kierunkiem ks. prof., dr hab. Henryka Skorowskiego. W 2005 r. otrzymał godność Kanonika Kapituły Archikatedralnej Gdańskiej.

8 grudnia 2007 r. został mianowany Proboszczem Parafii katedralnej pw. Trójcy Świętej w Gdańsku-Oliwie i Dziekanem Dekanatu Gdańsk-Oliwa. Podejmował też różne zadania jako Duszpasterz Archidiecezjalnej Kościelnej Służby Mężczyzn „Semper Fidelis” i Duszpasterz Pracowników Gospodarki Leśnej oraz Diecezjalny Duszpasterz Myśliwych. W dowód zasług otrzymał od papieża Benedykta XVI godność Kapelana Jego Świątobliwości (2007).

27 października 2014 r. został mianowany Proboszczem Parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Gdańsku.

W dniu 26 września 2015 r. Ojciec Święty Franciszek mianował księdza prałata dr. Zbigniewa Zielińskiego biskupem pomocniczym Archidiecezji Gdańskiej.

Herb: symbolika i wymowa

Herb Księdza Biskupa Zbigniewa Zielińskiego nawiązuje do specyfiki Archidiecezji Gdańskiej, łącząc walory nadmorskie z tradycją i historią.

Pośrodku herbu widnieje krzyż w kształcie kotwicy. Symbol ten ma przypominać, że krzyż Chrystusa jest źródłem niezawodnej nadziei. Kotwica jest symbolem stabilności, a więc mocnego trwania w wierze oraz symbolem bezpieczeństwa, zakotwiczenia w bezpiecznym porcie, co z kolei stanowi podłoże do budowania międzyludzkiej jedności.

Pod kotwicą zostały umieszczone dwa szczególne znaki. Wiosło odnosi się bezpośrednio do Świętego Wojciecha, Patrona i Chrzciciela Gdańska, który do Prus podróżował łodzią po Wiśle, aby głosić Ewangelię Pomorzanom. To podczas tamtej misji jeden z pogan uderzył biskupa Wojciecha wiosłem w plecy. W tym sensie wiosło stało się narzędziem męki. Ból i cierpienie poniesione ze względu na prawdę oraz dla Ewangelii prowadzą do jeszcze większego poświęcenia i autentycznego świadectwa o Chrystusie. Wiosło w ręku biskupa Wojciecha stało się wreszcie laską biskupią, pastorałem – symbolem Kościoła zgromadzonego wokół niego. Zatem drugi symbol, pastorał, jest znakiem ojcowskiej troski o owczarnię. Biskup jest pasterzem, jest przewodnikiem prowadzącym swą trzodę do bezpiecznego portu zbawienia. Wiosło i pastorał stają się więc symbolami wysiłku i duchowej pracy, ciągłego wypływania na głębię.

Powyżej zostały umieszczone trzy lilie. Lilia jest symbolem piękna i czystości. Nawiązuje do Najświętszej Maryi Panny, czczonej w naszej Archidiecezji jako Stella Maris – Gwiazda Morza, która jest przewodniczką w spokojnym żeglowaniu. Kształt lilii przypomina kompas wskazujący drogę. Trzy lilie są ponadto symbolem Trójcy Świętej, opieki Boga Trójjedynego nad nami.

Tłem herbu są dwa kolory: niebieski i czerwony. Kolor niebieski kieruje nasz wzrok ku niebu, ku wiecznej szczęśliwości. Jest symbolem cierpliwości i opanowania, gdy niebieskie fale morskie są spokojne oraz dynamizmu, gdy się wznoszą. Wskazuje na nadzieję i przypomina, że przyszłość jest w rękach Boga. Kolor czerwony symbolizuje natomiast miłość, oddanie i ofiarę. To z miłości do Boga i do Kościoła Święty Wojciech poniósł śmierć męczeńską. To z jego poświęcenia zrodziła się wiara tutejszego ludu, która od wieków umacnia się poprzez posługę Kościoła Gdańskiego; żywa wiara mieszkańców Pomorza i Kaszub, którzy tak szczerze i autentycznie wyznają w Boga, zachowując liczne święte tradycje naszego regionu. Kolor czerwony to także przypomnienie o asystencji Ducha Świętego wpisanej w posługę pasterską Kościoła.

Zawołanie: Ut unum sint – aby byli jedno (J 17, 21)


Jednym z najskuteczniejszych narzędzi w kształtowaniu wiary jest otwarcie na Boga i człowieka. Osobiste doświadczenie bliskości Boga i odkrycie w drugim człowieku daru prowadzą do budowania i pogłębiania jedności. Jedność uczniów Chrystusa, budowana na fundamencie miłości, to dla świata wymowne świadectwo wartości Ewangelii.

Są różne płaszczyzny budowania jedności: międzynarodowa, międzyreligijna czy międzywyznaniowa. Ważne jest budowanie jedności międzyludzkiej w oparciu o pełne miłości otwarcie się na drugiego człowieka. W czasach, w których wiele środowisk zajęło się zarządzaniem międzyludzkimi konfliktami, staranie o tę jedność staje się szczególnym wyzwaniem i potrzebą. Św. Paweł zawarł to zadanie w słowach: „Jeden drugiego brzemiona noście" (Ga 6,2), a święty Jan Paweł II, odwołując się do tego zwięzłego zdania Apostoła, dodał: „jest [ono] inspiracją dla międzyludzkiej i społecznej solidarności. Solidarność - to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni - przeciw drugim. I nigdy „brzemię” dźwigane przez człowieka samotnie. Bez pomocy drugich.” (Gdańsk, 11 czerwca 1987 r.). Święty Jan Paweł II nazwał te wysiłki „solidarnością” i podkreślił, że jest ona podstawowym elementem wolności. Do tej myśli nawiązał w czasie drugiej pielgrzymki na Wybrzeże w 1999 r. mówiąc, że: „nie ma solidarności bez miłości”.

Prośba Chrystusa, „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21), na wzór Jego jedności z Ojcem i Duchem Świętym, powinna przenikać wszystkie formy duszpasterstwa i życie każdej wspólnoty chrześcijańskiej – tym bardziej posługę biskupa, bowiem wierzyć w Chrystusa, znaczy pragnąć Kościoła; pragnąć Kościoła, znaczy pragnąć komunii łaski, która odpowiada zamysłowi Ojca powziętemu przed wszystkimi wiekami. Taki jest sens modlitwy Chrystusa: ut unum sint.


Stolica tytularna: Medeli


Zgodnie ze zwyczajem zainicjowanym przez papieża Klemensa V w XIV wieku biskupom pomocniczym, którzy pomagają biskupom diecezjalnym, wyznacza się także stolice związane z tytułami diecezji już nieistniejących. Powstanie tego zwyczaju wiąże się z podbojami obszarów chrześcijańskich na Bliskim Wschodzie, w Afryce i w Hiszpanii (VII-VIII wiek). Przydzielenie stolicy tytularnej podkreśla powszechność Kościoła i upamiętnia chrześcijan, którzy oddali życie za wiarę.

Medeli (łac. Medelitanus) to dawna stolica historycznej diecezji w Cesarstwie Rzymskim w prowincji Afryka Prokonsularna, która była sufraganią metropolii Kartagina. Współcześnie znajduje się w Tunezji. Ustanowiona została jako stolica tytularna w 1933 r.

Biskupami tytularni Medeli byli:

1. Joseph Lörks, administrator apostolski Centralnej Nowej Gwinei (Papua-Nowa Gwinea) [23 maja 1933 - 15 marca 1945];
2. Fulvio Tessaroli, emerytowany biskup Segni (Włochy) [11 listopada 1952 - 13 stycznia 1953];
3. Marino Bergonzini, biskup pomocniczy Modeny (Włochy) [12 lutego 1953 - 12 stycznia 1957];
4. Szczepan Sobalkowski, biskup pomocniczy kielecki (Polska) [3 czerwca 1957 - 12 lipca 1958];
5. Ugo Poletti, biskup pomocniczy Novary i arcybiskup Spoleto, późniejszy kardynał (Włochy) [21 lipca 1958 - 26 czerwca 1967];
6. Joseph Desmarais, emerytowany biskup Amos (Kanada) [31 października 1968 - 8 grudnia 1970];
7. Carlo Curis, nuncjusz apostolski [14 lipca 1971 - 29 września 2014];
8. Zbigniew Zieliński, biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej [23 września 2015].

pobierz herb - JPG 2479×2401 px
pobierz herb - TIF 2479×2401 px
pobierz herb - AI 2479×2401 px

 

Homilia Księdza Arcybiskupa Metropolity Gdańskiego Sławoja Leszka Głódzia z okazji 39. rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych wygłoszona w Bazylice św. Brygidy w Gdańsku 31 VIII 2019

 

Ze względu na dom Pana, Boga naszego,

 modlę się o dobro dla Ciebie.

Ps 122, 9

 

Księże Biskupie!

Panie Premierze!

Umiłowani Bracia Kapłani na czele z Ks. Ludwikiem  -Proboszczem Bazyliki św. Brygidy!

Umiłowani Bracia i Siostry, członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” wraz z Waszym przewodniczącym, Panem Piotrem Duda i członkami Komisji Krajowej!

Szacowni Goście dzisiejszej uroczystości z Parlamentu, Rządu, instytucji życia państwa i narodu!

Panie Prezesie Najwyższej Izby Kontroli!

Panie Wojewodo!

Panie Prezydencie Miasta Gdańska!

Poczty sztandarowe, które przewodzą Waszej drodze!

Szacowni weterani waszego Związku, uczestnicy sierpniowych strajków 1980 roku, doświadczeni represjami stanu wojennego – nieugięci i wierni!

Bracia kapłani, koncelebrujący wraz ze mną tę Najświętszą Ofiarę, pośród was kapelani Solidarności!

 

Witam was z radością w Bazylice pw. świętej Brygidy. W tym Domu Bożym, który jest wam szczególnie bliski. Powiedzieć można – jest Domem Bożym Solidarności. To stąd szedł ku Stoczni Gdańskiej Chrystus Eucharystyczny w pamiętnych dniach sierpniowych strajków. Płynęła modlitwa dziękczynienia, kiedy nadeszło błogosławieństwo pokoju, podpisane zostały porozumienia, a wicher Solidarności począł ogarniać Polskę.

 

Tu się żarliwie modlono, kiedy spadł cios stanu wojennego. Doznawali tu pomocy ci, których dotknęły krzywdy i represje za wierność Solidarności. Stąd ku wyżynom nieba płynęła po wielokroć prośba: Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie!

Tu trwała nieprzerwana lekcja prawdziwej historii Polski – utrwalona na tablicach pamięci, pomnikach, figurach.

 

Tu dziękowaliście za dar wolności. Tu przynosiliście radości i problemy trzydziestu lat drogi Polski Niepodległej. Bywało powikłanej, nieprostej. Uwierającej ludzi pracy borykających się często z liberalnym systemem gospodarczym.

 

Tu przeżyliście chwilę niezwykłej radości, kiedy pięć lat temu, 31 sierpnia 2014 roku, z woli Ojca Świętego Franciszka Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” otrzymał Błogosławionego Patrona przed Bogiem – księdza Jerzego Popiełuszkę Kapłana i Męczennika.

 

Tu stanął bursztynowy Ołtarz Ojczyzny, którego wzniesienie zainicjował długoletni proboszcz parafii Świętej Brygidy, śp. ksiądz prałat Henryk Jankowski. Wspaniałe w swym artystycznym wyrazie wotum wdzięczności Bogu za dar Ojczyzny. Za drogę polskiej wspólnoty ku życiu w wolności Dzieci Bożych i wolności narodu.

 

Znowu tu jesteście. Chwała wam za to. Związkowcy z Wybrzeża i z Polski całej. Ze swoimi sztandarami. Aby świętować godzinę początku. Wspominać przebytą drogę. Dziękować Bogu za jej wartość i skuteczność. Za dobro, które na tej drodze Solidarność pozostawiła. Prosić o Boże błogosławieństwo na dalszą związkową służbę ludziom pracy i Ojczyźnie.

 

  1. Pokój dalekim i bliskim

Dzisiejsze czytania mówią o prymacie i niezbędności pokoju. To odwieczne zadanie, jakie Bóg – prorok Izajasz określa go mianem Wysoki i Wzniosły – stawia człowiekowi.

 

Pierwsze czytanie mówi o Bożej gotowości do leczenia buntów człowieczego serca. O Jego miłosiernym zniżaniu się ku ludziom skruszonym i pokornym. Uzdalnianiu ich do wypowiadania słów dziękczynienia: „Pokój. Pokój dalekim i bliskim!”

 

Poprzez otchłań wieków oddzielających czas proroka Izajasza od czasu świętego Pawła Apostoła, biegnie swoisty pomost pewności, że Bóg, dawca pokoju, takiego, „który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli”. Czynić to będzie w Chrystusie Jezusie, towarzysząc człowieczym drogom. Będzie to miało miejsce wtedy, kiedy będziemy wierni Bogu. Kiedy czynić będziemy to wszystko, czego nas nauczył, co u Niego zobaczyliśmy, usłyszeliśmy, co przejęliśmy – mówi Apostoł Narodów.

A fragment Ewangelii według św. Jana przywołuje ostatnie pouczenie Jezusa wypowiedziane w Wieczerniku, przed odejściem do Ojca. To Jezusowy testament, w którym przekazuje ludzkości dwoisty dar. Pierwszy to dar Ducha Świętego, Parakleta, który po odejściu Jezusa będzie prowadził dalej Apostołów i Kościół. I dar drugi. Drogocenny dar pokoju. Rękojmia chrześcijańskiej radości i nadziei. „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka”. To strumień światła i mocy. Niezahamowany. Nieosłabły. Bo z ust Boga płynie.

 

  1. Wasze święto łączycie z Chrystusem

Umiłowani!

Nie trwożyło się serca wasze, kiedy wielu z was, 39 lat temu, rozpalało żagiew buntu, w imię godności polskiej pracy, jej sensu, wartości. A praca jest fundamentem godnego życia wspólnot ludzkich, państw i ojczyzn. Bez pracy – dobrej, skutecznej, godnej – wspólnoty ludzkie karleją, gubią swoją drogę, zatracają jej sens. Nie trwożyło się serce wasze, bo znajdowaliście oparcie w Bogu w modlitwie, w życiu sakramentalnym. Wtedy i teraz.

 

 

Tyle w dzisiejszym dniu zaprogramowano w Gdańsku rocznicowych wydarzeń. Przez władze samorządowe. Przez różne organizacje. A tylko wy, związkowcy z Solidarności, wasze święto łączycie z Chrystusem, z Kościołem, ze sprawowaną w waszej intencji Ofiarą Eucharystyczną.

 

I tak było zawsze. Na waszym historycznym starcie i później. To dzięki wam, kiedy Solidarność weszła zdecydowanie i szeroko na scenę polskiego życia, Kościół począł zajmować należne miejsce w przestrzeni publicznej. Wcześniej, przez lata, komunistyczni władcy odmawiali mu tego. To wtedy w różnych wymiarach życia publicznego eksplodowała polskość. Pamiętamy tamten czas. Mszy św. w intencji Solidarności, święcenia sztandarów, stawiania krzyży i figur, przywracania okaleczonej pamięci narodu. Manifestowana głębokich więzów ludzi pracy z Kościołem. Tamten czas ukazał to, co wielu wtedy dziwiło: wieź pomiędzy światem pracy a krzyżem Chrystusa (..) więź pomiędzy pracą ludzką, a Mszą świętą, ofiara Chrystusa” (Jan Paweł II Gdańsk, 1987).

 

Ta więź trwa. Świadectwom tego jest wasza obecność. Wasz program mocno osadzony w społecznej nauce Kościoła, w encyklikach papieskich poświęconych ludzkiej pracy, od Rerum novarum Leona XIII poczynając.

 

Polsce dzisiejszego czasu, do której znajdują dostęp agresywne antychrześcijańskie ideologie, potrzeba czytelnych, publicznych świadectw, które ukazują naszą religijną i narodową tożsamość.

Do dzięki waszemu Związkowi od kilku lat przez regiony Solidarności peregrynuje Wizerunek Maryi – Matki Boskiej Solidarności. Obecnie po Regionie Podbeskidzie NSZZ „Solidarność”. Spotkacie go niebawem na Jasnej Górze, na kolejnej Pielgrzymce Ludzi Pracy.

 

Matka Boża Jasnogórska na tle biało-czerwonego sztandaru, oznaczonego datami i nazwami miast, stacjami na drodze do wolności: Poznań 56, Gdańsk 70, Radom 76, Gdańsk 80. Także słowem: Solidarność. Obraz powstał w stanie wojennym w Białymstoku, gdzie wcześniej byłem kapelanem Solidarności. Z inicjatywy Pana Stanisława Marczuka, przewodniczącego białostockiej, zepchniętej wtedy do podziemia Solidarności. Dobrze mi znanego z czasów mej kapelańskiej posługi. Dzieło białostockiego artysty Artura Chacieja. Jeszcze w pracowni artysty obraz oglądał bł. ks. Jerzy Popiełuszko. To On nazwał go wizerunkiem Matki Boskiej Solidarności.

 

Dłuższy czas obraz był niedostępny. Dziś w chwale wędruje poprzez kolejne regiony Solidarności. Ukazuje Matkę Zbawiciela. Obecną na drogach polskiej historii, szczególnie tych trudnych. Także na drodze Solidarności. Przewodniczkę ku nadziei. Ku zwycięstwu.

 

III. Nieśmiertelny nurt wolności

Umiłowani!

Dziś naszą pamięć kierujemy ku wydarzenia sprzed 80 laty. 1 września 1939 roku. Pierwszy akord straszliwej II wojny światowej. Niewyobrażalnych zbrodni. Negacji praw Bożych i ludzkich. Czas zmagania między misterium nienawiści, a nieśmiertelnym nurtem wolności, wpisanym w ludzkie serca i sumienia.

 

O świcie staniemy do modlitewnego apelu pamięci na Westerplatte. Szańcu polskiej wolności bronionym z zawziętym i szlachetnym uporem przez oddział polskich żołnierzy. To tu rozpoczęła się długa, uparta, konsekwentna walka o niepodległość naszej ojczyzny. Dłuższa niż czas tamtej wojny. Kontynuowana w dobie komunistycznego zniewolenia.

 

Jesteście ważnym ogniwem tego nieśmiertelnego nurtu pragnienia wolności, którego imperatyw nacechował mocno powojenne dzieje. Rozpłomieniał się na kolejnych polskich stacjach społecznego i narodowego oporu, znaczonych także przelaną krwią. Znaczonych także wspólnotą z Kościołem. To od Bożych ołtarzy biegły ku wam słowa św. Pawła Apostoła: „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus”.

 

Módlmy się dziś za żołnierzy września 39, bohaterów polskiej wolności, utraconej wtedy wiarołomną napaścią z Zachodu, a wkrótce ze Wschodu. Odzyskanej ofiarnym trudem pokoleń, Także waszego.

 

Umiłowani!

Dziś dziękujecie Bogu za waszą związkową drogę. Za to co na niej uczyniliście. Osiągnęliście w ciągu roku, który minął od poprzedniego spotkania. Jesteście niezbędnym elementem polskiego życia. Tego o wymiarze społecznym, związkowym. To już nie czas, kiedy Solidarność była marginalizowana, czasem wręcz lekceważona. Wasz głos jest nie tylko słyszalny, ale słyszany. To z czym przychodzicie do struktur państwa jest wysłuchiwane. Dialog z rządzącymi trwa. Czasem trudny. Czasem długotrwały. Ale przecież rzeczowy.

 

Bo Solidarność trzeba szanować. Tak jak solidarność szanuje, akceptuje rozwiązania i decyzje, szczególnie te prospołeczne, które wyznaczają dobry kierunek polskiej drogi. Jakże odbija swoim stylem, etosem, powagą i odpowiedzialnością od niektórych związkowych harcowników, inicjatorów konfliktów społecznych, politycznych graczy, zasłaniających się związkowym identyfikatorem.

 

Solidarności trzeba dziękować. Za jej głos. Za jej solidarną solidarność z zagrożonym dobrem. Podam jeden przykład. Stanowisko waszego związku potępiające akty profanacji świętych wizerunków i przedmiotów kultu religijnego.

 

  1. Wychowanie dzieci—prawo i obowiązek rodziców

Zjawisko w takiej formie niespotykane w naszym kraju, nawet w czasach komunizmu, kiedy wiele czyniono, aby Kościół wypchnąć poza przestrzeń życia publicznego. Temu bolesnemu zjawisku biskupi diecezjalni obradujący kilka dni temu na Jasnej Górze poświęcili osobny dokument zatytułowany „Stanowisko w sprawie aktów przemocy motywowanych nienawiścią wobec Kościoła katolickiego i jego wiernych”, podkreślając, że takie „akty pogardy dla rzeczywistości świętej oraz medialne ataki stosowane wobec religii katolickiej stwarzają atmosferę nienawiści, w której dochodzi następnie do fizycznych oktaw przemocy”. Miały miejsce w różnych stronach Polski.

 

„Ta rewolucja w obyczajach i moralności – to słowa Ojca świętego Franciszka – często wymachuje „flagą wolności”, ale w rzeczywistości przyniosła dewastację duchowa i materialną niezliczonym ludzkim istotom, szczególnie najbardziej narażonym” (Watykan, 17 listopada 2014). Pisze o tym w niedawno wydawanej książce zatytułowanej Roztrzaskane lustro Upadek cywilizacji zachodniej profesor Wojciech Roszkowski. Zapewne wielu z was, pamiętających czas stanu wojennego, czytelników podziemnych wydawnictw, pamięta wydawniczy bestseler tamtych lat, dwutomową „Najnowszą historii Polski”, sygnowaną nazwiskiem Andrzej Albert – to był pseudonim profesora Roszkowskiego. Dotarła nawet do mnie, do Rzymu. W Roztrzaskanym lustrze Profesor Roszkowski pisze, że „Polska jawi się w Europie jako kraj, który ma najmocniejsze podstawy społeczne i kulturowe, by przeciwdziałać upadkowi zachodnich cywilizacji”, obronić swoją j tożsamość, nie ulec presji i ofensywie LGBT, agresywnej, nachalnej, wyposażonej w narzędzia medialne, środki finansowe.

 

Bracia i Siostry!

Mamy narzędzia, aby się jej oddziaływaniu przeciwstawić, w zakresie planowanego organizowania i finansowania przez niektóre samorządy, które są organami prowadzącymi szkół, dodatkowych zajęć w zakresie edukacji seksualnej, prowadzonych w duchu tej wrogiej naszej tradycji ideologii. Mówią o tym biskupi diecezjalni w obszernym komunikacie. Przypominają, co i ja niniejszym czynię, „że wychowanie dzieci i młodzieży jest przede wszystkim prawem i obowiązkiem rodziców. Natomiast zadaniem szkoły jest ich wspieranie zgodnie z zasadą pomocniczości”.

 

Zasada ta stanowi w Polsce normę konstytucyjną. Oparta jest na społecznej nauce Kościoła, która mówi, że „osoba ludzka” odpowiedzialna jest za zaspokojenie własnych potrzeb, a dopiero kiedy nie jest w stanie tego wykonać, pomóc jej może najbliższa społeczność.

Z tego wynika, że szkoła ma wspierać rodziców, a nie narzucać im rozwiązań, które – w tym wypadku – są niezgodne z ich chrześcijańską antropologią. Wobec tego zagrożenia rodzice mają powinność składać stosowne oświadczenia w przedszkolach i placówkach wychowawczych, aby uchronić dzieci przed deprawacją. Pamiętajcie o tym o tym, drodzy Rodzice. To wasz obowiązek. Wasz błogosławiony Patron często przywoływał słowa św. Pawła Apostoła: „Nie daj się zwyciężać złu, ale zło dobrem zwyciężaj”.

 

Umiłowani!

Po zakończeniu Mszy świętej posileni Chlebem Żywym – Jezusowym Ciałem, przejdziemy pod Krzyże Gdańskie, by złożyć tam kwiaty pamięci i wdzięczności, pomodlić się.

 

A po południu spotkanie w historycznej sali BHP, gdzie tak wiele się zdarzyło 39 lat temu. Zostanie tam podpisana umowa powołująca Instytut Dziedzictwa Solidarności. To wspólna inicjatywa NSZZ „Solidarność” i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Instytut będzie popularyzował fenomen „Solidarności” i antykomunistycznej opozycji w Polsce, ich wkładu w obalenie systemu komunistycznego w Polsce i zagranicą.

 

Niech błogosławiony ks. Jerzy błogosławi temu nowemu dziełu. Niech przed Bożym tronem, wyprasza łaski dla waszego Związku, waszej służby ludziom pracy i Ojczyźnie.

„Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka”.

Niech Bóg błogosławi waszej drodze. Niech ją wspiera Maryja Wniebowzięta – opiekunka ludzi i Królowa polskich serc.

Amen.

Arcybiskup Metropolita Sławoj Leszek Głódź

Abp Sławoj Leszek Głódź urodził się 13 sierpnia 1945 roku w Bobrówce (Arch. Białostocka). W 1964 roku rozpoczął studia w Białostockim Seminarium Duchownym, skąd w trzecim roku nauki powołano go na pełne dwa lata do wojska. Służbę wojskową odbył w jednej z utworzonych wówczas kompanii kleryckich w 32 Budziszyńskim Pułku Zmechanizowanym w Kołobrzegu oraz Mazurskiej Brygadzie Saperów w Szczecinie-Podjuchy.

Święcenia kapłańskie otrzymał 14 czerwca 1970 roku z rąk Bp. Henryka Gulbinowicza, administratora apostolskiego w Białymstoku.

Po święceniach pracował duszpastersko w Szudziałowie na Białostocczyźnie i w Paryżu wśród Polonii. Studia kanoniczne odbył w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się w Rzymie w zakresie prawa kanonicznego Katolickich Kościołów Wschodnich.

W okresie od marca do grudnia 1980 roku był pracownikiem nadzwyczajnym Synodu Biskupów w Rzymie. Następnie pracował w Kurii Arcybiskupiej i Sądzie Arcybiskupim w Białymstoku. Jednocześnie był dyrektorem studium katechetycznego. W 1981 roku był kapelanem "Solidarności" Regionu Białystok.

Od września 1981 roku rozpoczął pracę w Watykanie, w Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, gdzie prowadził sekcję Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcję Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego.

8 września 1984 roku otrzymał godność Prałata Jego Świątobliwości.

21 stycznia 1991 roku wraz z ustanowieniem Ordynariatu Polowego w Polsce został mianowany przez Ojca Świętego Biskupem Polowym Wojska Polskiego z siedzibą tytularną w Bettonie we Włoszech.

23 lutego tegoż roku w Jasnogórskiej Bazylice przyjął święcenia biskupie, a dzień później odbył z ceremoniałem wojskowym uroczysty ingres do Katedry Polowej Wojska Polskiego.

18 kwietnia 1991 roku otrzymał z rąk Prezydenta RP nominację na stopień generała brygady Wojska Polskiego, a 11 listopada 1993 roku na stopień generała dywizji. W uznaniu zasług na polu duszpasterstwa wojskowego Prezydent RP, Lech Wałęsa, w dniu 22 grudnia 1995 roku nadał mu Krzyż Oficerski Polonia Restituta.

W 1994 roku Ojciec Święty Jan Paweł II powołał go do grona konsultorów Kongregacji ds. Katolickich Kościołów Wschodnich.

Od dnia 2 maja 1995 roku jest delegatem Konferencji Episkopatu Polski do opieki duszpasterskiej nad harcerstwem polskim.

22 stycznia 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go członkiem Centralnego Biura do Spraw Koordynacji Duszpasterskiej Ordynariatów Polowych w Kongregacji ds. Biskupów.

W dniu 7 marca 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II upoważnił Kongregację ds. Biskupów do zmiany stolicy tytularnej Biskupa Polowego WP z Bettona na tytuł: Biskup Ordynariusz Polowy w Polsce (Vescovo Militare per la Polonia).

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 2 listopada 1998 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w służbie duszpasterskiej w Wojsku Polskim oraz za działalność społeczną.

Jest członkiem Rady Episkopatu Polski do spraw Społecznych oraz Rady do spraw Polonii i Polaków za granicą Konferencji Episkopatu Polski. Uczestniczy w Komisji ds. Stałych Kontaktów Episkopatu Francji i Polski.

Był członkiem Krajowego Komitetu Roku Jubileuszowego 2000.

W 2000 roku został przyjęty do grona Kawalerów Maltańskich w randze Kapelana Konwentualnego "ad honorem".

W dniu 13 listopada 2000 roku Prymas Polski Kardynał Józef Glemp włączył go do grona Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie w randze Komandora z Gwiazdą.

Uchwałą Konferencji Episkopatu Polski na 313 Zebraniu Plenarnym w Łowiczu w dniu 22 czerwca 2001 roku został mianowany Krajowym Duszpasterzem Kombatantów.

Natomiast w dniu 29 listopada 2001 roku Konferencja Episkopatu Polski na Zebraniu Plenarnym na Jasnej Górze wybrała go na Przewodniczącego Rady ds. Środków Społecznego Przekazu Konferencji Episkopatu Polski.

W dniu 21 marca 2002 roku na Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski został Przewodniczącym Zespołu Biskupów ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja.

320 Zebranie Konferencji Episkopatu Polski na Jasnej Górze w dniu 28 listopada 2002 roku powołało go do Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski.

Konferencja Episkopatu Polski podczas 322. Zebrania Plenarnego w dniu 30 kwietnia 2003 roku - działając jako fundator Fundacji "Dzieło Nowego Tysiąclecia" - podjęła uchwalę o powołaniu go w skład Rady tej Fundacji na okres 3 lat, poczynając od dnia 10 maja 2003 roku.

17 lipca 2004 roku Ojciec Święty Jan Paweł II - w uznaniu pracy i dokonań - podniósł go do godności Arcybiskupa "ad personam".

Dnia 26 sierpnia Jego Świątobliwość Jan Paweł II mianował Księdza Arcybiskupa "ad personam" ordynariuszem Diecezji Warszawsko-Praskiej.

Rządy w Diecezji Warszawsko-Praskiej objął podczas uroczystego ingresu dnia 2 października 2004 r. o godz. 11.00.

Źródło www.diecezja.waw.pl

Z Arcybiskupem Metropolitą Gdańskim Tadeuszem Gocłowskim współdziałał m.in. w Komisji Wspólnej Rządu RP i Konferencji Episkopatu Polski oraz w Zarządzie Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia.


17 kwietnia 2008 r. Ojciec Święty Benedykt XVI mianował Księdza Arcybiskupa - Metropolitą Gdańskim.

Swoją nową posługę Abp Metropolita objął podczas uroczystego ingresu do Bazyliki Archikatedralnej w Gdańsku Oliwie 26 kwietnia o godz. 12.00.

21 czerwca 2008 r. udzielił pierwszych święceń kapłańskich w Archidiecezji Gdańskiej, w Bazylice Mariackiej w Gdańsku.

29 czerwca 2008 r. w Rzymie otrzymał z rąk Papieża Benedykta XVI paliusz - znak metropolity.

 

Kuria Metropolitalna Gdańska

ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa

tel.:(+48 58) 552-00-51
fax.: (+48 58) 552-27-75
kuria@diecezja.gda.pl

od poniedziałku do piątku w godz. 9.00 - 13.00