1. Gromadzi nas dzisiaj poświęcenie murów Waszej budującej się świątyni, wmurowanie aktu erekcyjnego i poświęcenie figury błogosławionego Jana Pawła II oraz domu parafialnego.

Tak, jak przez chrzest człowiek staje się dzieckiem Bożym, tak poświęcenie murów tej świątyni staje się znakiem przeznaczenia tego budynku do wyłącznej służby Bożej. Odtąd nie może on służyć żadnym świeckim celom. Umieszczenie Najświętszego Sakramentu w tabernakulum przypomina nam, że Chrystus Pan jest obecny w naszym kościele, że ta świątynia jest szczególnym miejscem spotkania człowiekiem z Bogiem.

2. Przeżywamy Rok Wiary. Ma on stać się czasem odnowienia i pogłębienia naszej wiary w wymiarze życia osobistego, małżeńskiego, rodzinnego i społecznego.

Pierwsze czytanie z pierwszej Księgi Królewskiej ukazuje przywrócenie do życia umarłego syna biednej wdowy. Tego cudu może dokonać tylko Wszechmogący Bóg. Ale wielkim cudem jest także wiara, która rodzi się w człowieku wewnętrznie umarłym i zniechęconym. Obecność proroka Eliasza u wdowy z Sarepty Sydońskiej okazała się opatrznościowa. Gościnność kobiety wobec proroka sprawiła, że nawet podczas głodu nie zabrakło pożywienia w jej domu. Kiedy staje wobec śmierci jedynego syna, Eliasz wstawia się za chłopcem do Tego, który jest dawcą życia. „O Panie, Boże mój! Błagam cię, niech dusza tego dziecka wróci do niego!” (1 Krl 17,21). Modlitwa proroka zostaje wysłuchana. Jej syn wraca do życia. A wdowa otwiera się na nowe życie – wiarę w Boga.

W drugim czytaniu Apostoł Paweł w Liście do Galatów opowiada historię przedziwnego zamysłu Boga, który z zaciętego prześladowcy uczynił gorliwego Apostoła. Szaweł, który kroczył drogami grzechu i nienawiści, spotkał pod Damaszkiem Pana Życia. Jego przemiana stała się znakiem potęgi i mocy Boga. Wskrzesza wewnętrznie Szawła i otwiera jego oczy na światło Prawdy. Sam Paweł odkrywa w sobie wezwanie do głoszenia wszystkim, najdalszym nawet narodom, dobrą nowinę o Chrystusie. „Oświadczam … że głoszona przeze mnie Ewangelią nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus” (Ga 1,11). Spotkanie z Mistrzem całkowicie odmieniło jego życie. Z prześladowcy Kościoła stał się jego najgorliwszym Apostołem, aby innych poprowadzić do wiary.

W Ewangelii Jezus uzdrawiając jedynego syna matki, umacnia wiarę ludu. W swojej wędrówce napotyka żałobny orszak pogrzebowy. Utrata syna przez wdowę, oznaczała nie tylko jej całkowitą samotność, ale również ubóstwo i brak środków do życia. Jezus zauważył płacz tej kobiety i wzrusza się jej cierpieniem. Dotyka mar zmarłego i wzywa go do powstania. „Młodzieńcze, tobie mówię wstań!” (Łk 7,11). Wskrzeszenie młodzieńca jest obrazem dzieła, jakie dokonuje Jezus wobec całej ludzkości, umarłej przez grzech. Ludzie towarzyszący tej scenie odkrywają w niej działanie samego Boga i oddają Mu chwałę, gdyż tylko sam Bóg może przywrócić do życia to, co martwe. „Wielbili Boga i mówili: Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg łaskawie nawiedził lud swój” (Łk 7, 16). Chrystus uzdrawiając staje się nadzieją i umocnieniem w wierze dla jemu współczesnych.

3. Czytania dzisiejsze wzywają do umocnienia naszej wiary. Pamiętamy słowa Benedykta XVI podczas pielgrzymki do Polski: „Trwajcie mocni w wierze, trwajcie mocni w nadziei, trwajcie mocni w miłości”.

Każda świątynia oddana na własność Panu ma być miejscem umacniania wiary, nadziei i miłości. Na początku Roku Wiary Jesteśmy zostaliśmy wezwani, by w Roku Wiary „na nowo odkryć smak karmienia się Słowem Bożym, wiernie przekazywanym przez Kościół i Chlebem życia, danymi jako wsparcie tym, którzy są Jego uczniami”. Dlatego w Roku Wiary winniśmy także sięgać częściej do lektury Pisma Świętego. Święty Paweł w Liście do Rzymian przypomina, ze: Wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa” (Rz 10, 17). Stąd zachęta do czytania i medytowania systematycznie Pisma Świętego.

Eucharystia, nie tylko w Roku Wiary, powinna stać się naszym szczególnym chlebem. Dlatego najważniejszą czynnością w waszej świątyni – gdy jej budowa się zakończy - będzie konsekracja ołtarza, który jest sercem każdego kościoła. Ołtarz świątyni jest rodzinnym stołem wspólnoty parafialnej. Na nim bowiem Bóg przekazuje swe życie swoim wiernym. Żyjemy, bo Ktoś ofiarował za nas swe życie. Dlatego zawsze stoi na ołtarzu, albo obok niego, krzyż. Czerpiemy życie z tego ołtarza, bo Chrystus umarł za nas krzyżu. Każda Msza Święta jest uobecnieniem krzyżowej ofiary Chrystusa.

4. Budowa świątyni to także pielgrzymka wiary tak wielu z Was, którzy utożsamiają się ze wznoszeniem tej świątyni, z życiem wspólnoty parafialnej.

Początki Waszej parafii sięgają Roku Jubileuszowego. Wtedy to 24 lipca 2000 r. została erygowana parafia św. Kingi przez księdzaAbpa Tadeusza Gocłowskiego.

Kowale terytorialnie należały do parafii św. Judy Tadeusza w Gdańsku - Łostowicach. Proboszcz parafii św. Judy Tadeusza, ks. Prałat Mieczysław Pikor w latach 1994-1995 wybudował kaplicę w Kowalach, która pełni obecnie funkcję Kościoła filialnego.

Gdy w roku 1998 rozpoczęły się prace na terenie Kowal, przygotowujące do budowy nowego Osiedla Olimp, parafia św. Judy Tadeusza otrzymała od Dewelopera INVESTING S.A. Pana Krzysztofa Kiszkisa teren w Kowalach pod budowę kościoła.

28 października 1999 r., po wizycie Papieża Bł. Jana Pawła II, na terenie Osiedla, na placu kościelnym, ustawiono krzyż z ołtarza papieskiego w Sopocie.

W czerwcu 2000 r. Ks. Arcybiskup powierzył Ks. kanonikowi Wiesławowi Srogoszowi, ówczesnemu wikariuszowi parafii bł. Doroty z Mątów w Gdańsku – Jasieniu zorganizowanie parafii oraz wybudowanie kościoła i obiektów parafialnych.

Po utworzeniu parafii 24 lipca 2000 r. ks. Proboszcz Wiesław podjął współpracę z Biurem Architektonicznym Szymczak, prowadzonym przez parafianina inż. architekta Jacka Szymczaka, który wykonał projekt Domu Parafialnego i plebanii oraz kościoła.

18 stycznia 2001 r. została wykonana makieta kościoła, a 26 kwietnia 2001 r. koncepcja architektoniczna została zatwierdzona przez Komisję do Spraw Sztuki Sakralnej i Budownictwa Kościelnego Archidiecezji Gdańskiej.

W kwietniu 2002 r. – rozpoczęła się budowa Domu Parafialnego i plebanii. W pomieszczeniach piwnicy została utworzona kaplica, w której od 24 lipca 2002 r. były odprawiane Msze św. w niedziele, a od 3 września 2007 r. codziennie.

4 lutego 2003 r. Ojciec św. błogosławiony Jan Paweł II pobłogosławił Waszej budowie, podczas audiencji w Rzymie.

W lipcu 2003 r. Ks. Abp Tadeusz Gocłowski poświęcił ofiarowany przez parafian: Rodzinę Państwa Dąbkowskich - Dzwon „św. Kinga” oraz tabernakulum ofiarowane przez Rodzinę Państwa Czernia.

W roku 2003 został wybudowany także Dom Parafialny.

Ze względu na finanse i brak projektu budowlanego kościoła prace wstrzymano.

W sierpniu wystąpienie o pozwolenie na budowę do Starostwa Powiatowego w Pruszczu Gdańskim.

18 września 2006 r. Pierwsza łopata – rozpoczęła się budowa.

7 czerwca 2007 r. PIERWSZA MSZA ŚW. na fundamentach nowego kościoła, potem wyruszyła procesja Bożego Ciała do Kościoła Filialnego.

W roku 2007 został wybudowany parter plebanii oraz pomieszczenia zakrystii i bocznej kaplicy.

W latach 2008 – 2009 wykonano ściany kościoła, chór, daszek nad wejściem.

Od lutego 2010 roku Firma z Luzina Marka Bulczaka wykonała 4 elementy nośne dachu, a w roku 2011 pozostałe 2 i fragment wieży.

Od lipca 2011 roku ks. Proboszcz zamieszkał wspólnie z księdzem wikariuszem w nowej plebanii.

Rok 2012 – od marca trwały prace przy wykonaniu dachu przez Firmę parafianina Jana Biełusia, konstrukcje stalowa wykonał warsztat państwa Szulist z Gdańska – Jasienia.

20 maja 2012 roku - została odprawiona pierwsza Msza św. w nowym kościele - była to Uroczystość I Komunii Świętej.

Część okien była zabita deskami, część obita folią, ale udało się już wejść do wnętrza świątyni.

W tym roku ostatnie dwa okna zabite deskami zostały wymienione na nowe. Wykonano również ścianki działowe w kościele.

W najbliższym czasie planujecie wykonać ogrzewanie podłogowe w części prezbiterium i bocznych pomieszczeniach oraz wylewkę posadzkową.

W Planach jest także ocieplenie boczne pomieszczenia. W wakacje – zaś wykonanie kanalizy deszczowej.

W ostatnim okresie od SKOK-u parafia otrzymała figurę Ojca Świętego Jana Pawła II.

20 maja 2013 r. ks. Infułat Stanisław Zięba udzielił sakramentu bierzmowania.

Siostry i Bracia!

5. Św. Paweł przypomina nam, że jesteśmy budowlą Bożą, której fundamentem jest Jezus Chrystus: „Jesteście uprawną rolą Bożą i budowlą Bożą. Według danej łaski Bożej, jako roztropny budowniczy położyłem fundament... Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus” (1Kor 3,9-10).

Świątynia jako budynek ma służyć do budowy świątyni w sercu, gdzie już złożony jest fundament, a tym duchowym fundamentem jest sam Chrystus. Fundament jest założony podczas chrztu. O tym pouczał św. Paweł swoich wiernych, gdy wołał: „Czy nie wiecie, że jesteście świątynią Boga?”(1Kor 3,17). Tak więc świątynia, którą często nazywamy także „kościołem” ma głęboką teologię i tym różni się od innych, społecznie bardzo potrzebnych budynków jak szkoły, urzędy czy domy handlowe. Świątynia jest miejscem spotkania nie tylko ludzi ze sobą, ale ludzi z Bogiem.

Nie wystarczą mury i dach, ołtarz i ambona, okna i ławki. Nade wszystko potrzebna jest wiara, która jest darem Ducha Świętego, Pocieszyciela i Ducha Prawdy (J 14,15 nn.). To On porusza nasze serca do nieustannego poszukiwania Boga, pozwala nam odkrywać Go w Jezusie Chrystusie i w braciach.

Przypomnijmy sobie słowa błogosławionego Jana Pawła II, którego figurę dziś poświęciliśmy: „Człowiek współczesnej cywilizacji zagrożony jest chorobą powierzchowności, niebezpieczeństwem spłycenia. Trzeba pracować nad odzyskanie głębi – tej głębi, która właściwa jest istocie ludzkiej”. Niech ta figura przypomina nam, że Jan Paweł II był nie tylko nauczycielem, ale przede wszystkim autentycznym świadkiem. Tylko w ten sposób pozostaniemy wierni powołaniu, jakiemu zostaliśmy wezwani (por. Ef 4,1-2).

Waszej Patronce św. Kindze i błogosławionemu Janowi Pawłowi II – powierzmy trud wznoszenia tej świątyni. Powierzmy także przeżywany Rok Wiary. Niech ten czas pomoże nam w pogłębieniu naszej wiary i stawaniu się autentycznymi uczniami Chrystusa w codziennym życiu.

Amen.