św. Jan Paweł II

Nic tak nie jest potrzebne człowiekowi jak Miłosierdzie Boże - owa miłość łaskawa, współczująca,

wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga.

św. Siostra Faustyna Kowalska

Niech wszechmoc miłosierdzia Twego, o Panie, rozsławiona będzie po świecie całym,

niechaj cześć Jego nigdy nie ustanie, głoś, duszo moja, miłosierdzie Boże z zapałem.

bł. ks. Michał Sopoćko

Decydującym czynnikiem w otrzymaniu miłosierdzia Bożego jest ufność.

Ufność Bogu ma być mocna i wytrwała, bez zwątpień i słabości.

św. Matka Teresa z Kalkuty

Największym złem jest brak miłości i miłosierdzia, okrutna obojętność wobec bliźniego,

który wyrzucony został przez margines życia w skutek wyzysku, nędzy, choroby.

Papież Franciszek

Miłosierdzie to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę.

Miłosierdzie to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie.

Zamiast kolorowych palm są wierzbowe gałązki z "kotkami". W Wielkim Tygodniu nie należy jeść mięsa ani pić mleka. A żeby dostać od zajca prezent, najpierw trzeba uwić gniazdko.
Wielki Tydzień  na Kaszubach uroczyście otwiera Niedziela Palmowa, zwana Kwietną Nedzelą. W tym dniu nie ma zwyczaju robienia kolorowych palm. Święci się gałązki wierzbowe pokryte jedwabistymi baziami, czyli "kotkami".
- Po Mszy św., kiedy byliśmy już w domu, mama zrywała po jednej bazi dla mnie i brata, a następnie kazała nam je… zjeść. Nie opieraliśmy, bo "kotki" nie miały żadnego smaku i gładko przechodziły. Nie trzeba było nawet popijać wodą - wspomina Jerzy Nacel, Kaszuba z dziada-pradziada. Bazie mają chronić przed chorobami gardła i jamy ustnej. W niektórych kaszubskich rodzinach ta tradycja kultywowana jest do dziś.

Pobożni Kaszubi traktują Wielki Post bardzo poważnie. W Wielkim Tygodniu nie należy jeść mięsa ani pić mleka. Niektórzy cały ten okres spędzają o chlebie i wodzie. Są i tacy, którzy dla umartwienia dolewają ocet do ziemniaków. Post rozciąga się także na same święta. "Chto nie pòscëł w piérszé swiãto, ten jakbë nijak nie pòscëł" - mawiają na Kaszubach.
W Wielki Czwartek w kościołach milkną śpiewy i dzwony. Rozlega się dźwięk klekotek. - Jako dzieci chodziliśmy z deseczkami po wsi i uderzaliśmy nimi. Pamiętam ten dźwięk do dziś - opowiada pan Jerzy. Gospodynie sieją kwiaty, co jest gwarancją udanych zbiorów, a dzieci farbują jajka.
Wielki Piątek nosi nazwę Płaczebóg. To dzień oficjalnego płaczu, bo w "Płaczëbòga Pón Jezës płakał, to i lëdze mùszą płakac". - Zgodnie z tradycją mamy lekko smagają po nóżkach swoje dzieci witkami głogu z ostrymi zakończeniami. W ten sposób upamiętnia się ukrzyżowanie Chrystusa - mówi pan Jerzy.
Następnego dnia, w czasie wielkosobotniej liturgii, Kaszubi palą gałęzie tarniny z cierniami. Popiół zabiera się do domu, by na drzwiach wymalować duży krzyż, w celu ochrony przed złem. - W sobotę ludność kaszubska uważa za wskazaną kąpiel w wodzie rzecznej. Wierzy się, że tego dnia ma ona właściwości wiecznej świeżości. Dlatego przynosi się ją do domu i przechowuje na kolejne dni - tłumaczy pan Jerzy.
Kaszubska nazwa Wielkanocy to Jastrë. Całe rodziny udają się na Rezurekcję. Po wyjściu z kościoła dzieci wypatrują na niebie baranka, który w "słuńcù skacze abò słuńce samò skacze".
Po powrocie z Mszy św. przychodzi czas na świętowanie. - Na stole wielkanocnym musi być dobra szynka. Stawia się też baranka z masła. Z ciast najważniejsza jest babka i drożdżowy kuch - wylicza pan Jerzy.
Na Kaszubach wielkanocny zajączek, a właściwie "zajc", nie przychodzi w niedzielę. Ci, którzy oczekują od niego podarków, muszą najpierw uwić zajęcze gniazdo. W niedzielę dzieci stawiają gniôzdka zrobione z siana w ogrodzie, pod drzewem lub krzakiem. Dopiero nazajutrz, w lany poniedziałek, zajc ukradkiem zostawia w nich prezenty.
Więcej o wielkanocnych tradycjach na Kaszubach w 15. numerze "Gościa Gdańskiego" na 16 kwietnia.


Kuria Metropolitalna Gdańska

ul. Biskupa Edmunda Nowickiego 1
80-330 Gdańsk Oliwa

tel.:(+48 58) 552-00-51
fax.: (+48 58) 552-27-75
kuria@diecezja.gda.pl

od poniedziałku do piątku w godz. 9.00 - 13.00